Wyrok Wieży z Rady Nieustającej

Gdybyś był wierszem pisał a nie prozą,

Wyrok szlachecką nie trąciłby kozą;

Nie darmo latasz Pegaza zaszczytem,

Kiedyś aż w Wieży utchnął swym kopytem:

Góra się z górą nie znijdzie choć wiekiem,

Lecz wieża często, choć z najlepszym człekiem:

Głosząc cię wszędzie, sława lotnie bieży,

Ale sławniejszym z tej uczyni wieży;

Głos muz dziewięciu dzisiaj zabrzmiał w chórze,

Kto jest na dole bywa i na górze.