Szały (Anakreont, 1907)

Attis — mówią — dokoła

Przez góry i rozłogi

Błądząc, woła i woła

Wciąż Kibeli swej drogiej.

Zdrojów Febowych fale

Pod Klaros żywo biją;

Ci, co z nich się napiją,

Coś śpiewają wciąż w szale.

I ja, przez Bacha tknięty,

Przez pachnące oleje,

Przez mej lubej ponęty,

Jako tamci szaleję. —