Nie ma świat nic trwałego; a to bardzo grzeczy:
Jaki liścia, taki jest rodzaj i człowieczy;
Ale rzadki, coby tę powieść Homerowę,
Przypuściwszy do uszu, wlepił sobie w głowę.
Bo każdego swa własna nadzieja uwodzi,
A ledwie się z człowiekiem zaraz nie urodzi.
Póki zakwitła młodość stoi w swojej mierze,
Lekka myśl niepodobne rzeczy przedsiębierze:
O starości nie myśli, ani na śmierć nie pomni,
A w dobrem zdrowiu będąc choroby nie wspomni.
Szalony ludzki rozum; ani oni znają,
Jako młodość i żywot prędko upływają.
Co ty widząc bądź cierpliw aż do kresu żywota,
Strzegąc się, ile możesz, troski a kłopota.