Dzielne mamy obyczaje,
Gdy się je przenika,
Z każdego morał wystaje
I zdrowa logika.
Dzisiaj nowy się urabia
Zwyczaj, wcale gracki,
Mówić: pst, pst, bo to hrabia,
Hrabia Antenacki.
— Pędzi pojazd, kuty złotem,
Obalił człowieka;
Bryzga w prawo, w lewo błotem,
Każdy w bok ucieka.
Na ratusz! co on wyrabia!
Woła nań lud chwacki...
— Aj! pst, pst, pst, bo to hrabia,
Hrabia Antenacki.
— Uwodzi, pije, gra w karty,
Dobroduszne tłumy
Mierzy, ze wstydu odarty,
Wzrokiem pełnym dumy.
Jednak choć miną nadrabia
Poznać duch próżniacki...
— Aj! pst, pst, pst, bo to hrabia,
Hrabia Antenacki.
— Siedzi na czterech koncesjach,
Został dyrektorem;
Tumani oczy na sesjach,
I żydowskim torem,
Miljoników się dorabia,
W sposób adwokacki...
— Aj! pst, pst, pst, bo to hrabia,
Hrabia Antenacki.
— Ściska wszystkich na wsze strony;
Całuje i ściska;
A w duchu drwi, ucieszony,
Że wierzą ludziska.
Lecz znać, choć się tak podrabia
Interesu macki...
— Aj! pst, pst, pst, bo to hrabia,
Hrabia Antenacki.
— Zaduma, mądrość, powaga,
Wielkość bije z czoła;
A wewnątrz najczystsza blaga,
Albo też nic zgoła.
Mimo to, głupców obrabia
I chwyta w zasadzki...
— Aj! pst, pst, pst, bo to hrabia,
Hrabia Antenacki.
— Pisze, pisze, to co umie,
Pisze, jeszcze pisze;
I sam siebie nierozumie,
I inni, jak słyszę.
Wszystko tak dzielnie przerabia,
Że pójdzie pod placki...
— Aj! pst, pst, pst, bo to hrabia,
Hrabia Antenacki.
— Niewiem jak się komu zdaje;
Ale mnie przenika
Myśl, że ludów obyczaje,
To ludów logika.
Nieźle więc, że się urabia
Zwyczaj wcale gracki,
Mówić: pst, pst, bo to hrabia,
Hrabia Antenacki.