Nagrobek obywatelowi

Bił chłopów pałką,

Poił gorzałką,

Miał sto chat z górą,

Jadł barszczyk z rurą,

Popijał piwo,

Zbierał grosiwo,

Czasem od święta

Ciął się w karcięta.

Miał arendarza,

Z którym rozważa:

Czy będą wojny?

Czy czas spokojny?

Zjadł na śniadanie

Udo baranie

I witych w cieście

Kołdunów dwieście.

Tak z niestrawności

Doszedł wieczności,

I w ciemnym grobie

Spoczywa sobie.

Nim wieki zbiegą,

Tnie chrapickiego,

Aż głos Anioła,

— Wstawaj! — zawoła —

Bo już gotowa...

Pieczeń wołowa.