Dzwon i dzwonki (Mickiewicz, 1893)

Dzwonki razu jednego świegotały z wieży

Do dzwona, który w piasku pod kościołem leży:

„Widzisz, bracie, choć mniejsi, jak śpiewać umiemy;

Cóż tobie po wielkości, gdyś głuchy i niemy?“

„O głośni braciszkowie! — dzwon smutny zaszeptał,

Dziękujcie plebanowi, że mię w piasek wdeptał.“