Do popiołów księdza Węgierskiego

Jestestwa szacownego zbyt smutne ostatki,

Wy zwłoki, dla których ja szacunek mam rzadki,

Cóż dzisiaj nam śmiertelnym z wami czynić można?

Opuszczać was żałosna, zostawiać jest próżna.

Więc jak nam począć radzą te smutne koleje,

Prawdziwy, nie dla oka, szacunek się dzieje,

A chociaż śmiertelności uśpione snem wiecznym,

Nie każe mi nieczułość tu być niestatecznym.