Chroni się poeta pod lipą przed gorącem

Słońce pali, a ziemia idzie w popiół prawie,

Świata nie znać w kurzawie,

Rzeki dnem uciekają,

A zagorzałe zioła dżdża z nieba wołają.

Dzieci! z flaszą do studniej, a stół w cień lipowy,

Gdzie gospodarskiej głowy

Od gorącego lata

Broni list — za wsadzenie przyjemna zapłata.

Lutni moja! ty ze mną, bo twe wdzięczne strony

Cieszą umysł trapiony,

A troski nieuspione

Prędkim wiatrom podają za morze czerwone.