Moyaal, Angniet.
Moy. —
Eerloosde stucke vleys! wel wat sal u ghebreken?
Hoe langh suldy dus dwars en twyfelachtich spreken?
Wat gemoffel is dit? ghy staemert in u praat,
Angniet spreeckt uyt u mont op datmen u verstaat.
Ick wetet; ’k wetet niet, sach icker hem by legghen?
Ick was daar niet ontrent: wel wat is dit te segghen?
En sal ick dan niet eens de waerheyt recht verstaan?
Waarom is de Moris so steel-wijs duer gegaan?
Hoe komt Katrijntjen doch so bitterlij trueren?
Wien heeft haar kostel kleedt so schendich durven schueren;
Ang. — Wat sal ick seggen? Ick ramsalige! met seyt
De swarte die hier was, en was noch Vrouw, noch meyt.
Moy. — Wat drommel was sy dan? maakt my de saak eens vroeder.
Ang. — Een Man. Moy. — Een mans persoon! Ang. — Ja Writsert, Ritserts Broeder.
Moy. — Wat segdy doch, sottin? Ang. — Myn Vrouw ick heb geseyt
Het ghene dat ick wet uyt wisse sekerheyt.
Moy. — Maar Angenietje, secht hier eens tusschen ons beyden
Waarom souw Writsert hem tot onsent dus doen leyden?
Ang. — Ick weetet niet myn Vrouw, of mogelijck ten waar
Dat door heer schoonhyet hy verslinghert was op haar.
Moy. — Helaas ick sterf! ach ramp! myn siel sal noch verscheyen!
Ist seeckers als ghy segt, so mach sy doch wel schreyen.
Ang. — Ja daarom weentse, en siet, daarom kermtse vast.
Moy. — Ghy Meer! had ick u niet heer gaad’ teslaan belast?
Ang. — Ghy bevaar haar de Moorin. Moy. — ’kben oorsaack van dit dolen;
Want ick heb selfs de Kat de soete-melck bevolen.
Wat voor een mensch komt hier? Ang. — ay sus myn Vrouw, verwis
Wy zyn gebercht, hier is de valsche schijn-Mooris,
Siet aen myn slinckerhant: waer na staen wy en drieghen?
Laet ons de stuckedrochs ghelyckerhant toevlieghen,
En slaen hem so murw en so plat als een Schol.
Moy. — Wat kunne wy hem doen? sotinne zydy dol?
Dat hy maer eens begon, hy sou onder smijten.
Ang. — Ick sou hem krabbe, en die diefsche keel afbijten,
Dien eer-vergeten loer! Moy. — nu Angeniejen houwt.
Ang. — Wat onbeschaamt ghesicht, hy is noch even stout.