Angeniete. —
So dickwijls als ick denck om d’onverdiende smart,
Die Kloridon nu lijd, knaecht my een worm het hart,
So dickwijls als ick by mijnn selven overpeynse,
Hoe goddeloos ick hem verblind heb door mijn veynsen,
En hoe oprecht hy sich in sijne minnery
Daer tegens heeft altijd ghedragen neffens my:
Soo dunckt my dat ick (als een schand-vleck aller vrouwen)
Niet langer waerdigh ben den Hemel aen te schouwen.
Het huys is my te bangh, want waer ick mijn oock wend,
Elck plaets maeckt op een nieu mijn ontrou mijn bekend.
Mijn kamer, dunckt my, seyd, als ick daer in kom treden,
O schaemt u Angeniet vanu lichtvaerdigheden:
Hier riept ghy God tot tuygh, O eer-vergeten vrou!
Dat Kloridon alleen u liefste wesen sou.
En sien ick dan rondom, stracx dunckt my dat de wanden
Beklad zijn over al met vlecken van mijn schanden:
Hier hoe dat ick hem kus, daer hoe ick met hem speel,
Gins hoe ick hem toelonck en daer hoe ick hem streel.
Wat verder by mijn koets hoe ick hem heb bedrogen,
Alwaer ick hem de hand met oprechte oogen
En brandende gelaet uyt vrye wille geef,
Hem swerende getrou te zijn so langh ick leef,
’t Sy wat ons overquam in hooghe en lage staten:
En nu heb ick nochtans lichtvaerdich hem verlaten;
Maer dat noch ’t slimsten is, ’k heb daer geen reden toe,
Jae weet op ’t alderminst niet waerom ick het doe.
Sijn deughdlijck ommegang heb ick genoegh ervaren
In sijne vryery van twee volkomen jaren.
De lof van sijne geest is treffelijck bekend,
Van Nederlands begin tot haerder grensen end.
De Grootste van het Landt die prijsen sijn ghedichten
Voor d’eelste die daar zijn, in ’t boerten en het stichten
’T is waar, Endimyon is rijcker in het goedt;
Maar Kloridon munt uyt in rijckdom van ghemoedt,
In gaven des verstands, die geensins zijn te koope,
Al hadtmen al de schat des werelts over hoope,
Het is een rijckdom die sijn Meester noyt verlaat,
Maar blijft hem altijdt by als al sijn schat vergaat.
Nu waarom heb ick dan mijn Kloridon begheven?
Hy deedt mijn noyt een hayr te kort in al sijn leven,
Van leden was hy schoon, in ’t bloeyen van sijn Jeught,
En d’edelste Fonteyn van d’eerlijckste vreught.
’t Is waar ick heb ny met Endimyon ghekreghen
Meer goedt als Kloridon wel had: maar daar-en-teghen
Verlies ick nu mijn Eer door ’t breken van mijn trou,
Soo schijnt het dat ick meer van ’t Goed als d’Eere hou,
En Eer gaat boven ’t goed by treflijcke Verstanden.
O sinneloose Maaght hoe kroont ghy u met schanden!
En waarom doet ghy dat? was ’t u om ’t goedt te doen?
Van Kloridon was vry wat treftighs te vermoen:
Sijn ommegangh was by de beste van de Steden,
Den Oppersten van ’t Landt behaaghden sijne zeden,
Elck had hem grondigh lief, den eenen om sijn deught,
De tweed’ om sijnen Gheest, de derd’ om sijn gheneught:
Dies had of d’een of d’aar (door goede gonst ghedreven)
Tot eenich treflijck ampt hem eer yet langh verheven,
En hy, hy was het waardt; want mennigh bock bekleedt
’t Aansienlijckt ampt van ’t landt, die helft te minder weet,
En klimpt alleen daar toe door trappen van de gonsten,
Hy sou daar door waardy op-klimmen van sijn konsten.
Dus siet, Angnietje siet, wat doet ghy u al leedt:
Ghy breeckt gantsch noodeloos u hoogh-ghesworen eedt:
Dies siet ghy te ghemoet niet anders als verdrieten,
Daar ghy de grootste vreught des werelts kondt ghenieten
Met uwen Kloridon, en swemmen in een Zee
Vol alle lieflijckheydt en aanghename vree.
Holla! wien sien ick daar? d’onsaghelijcke Goden
Neptunus en Mercur’: so is het my van noden,
Dat ick mijn after’t groen hier wat verborghen houw,
Sy komen misschien mijn bestraffen om mijn trou.