Koenraat en Angniet die luystert.
Ick mach eens gaen besien hoe ’t Writsert gints al maackt.
Gants lichters! is hy maer aen syn wil en wensch geraeckt,
Wat dofjes, wat slempjes willender dan oploopen
Voor myn? ’kwedt dat hy mjn voorseker sal koopen
Een nieuwe Mantel, of een kleet van ’tbeste stof.
Wat ketel-dicht, wat kreeft-dicht, wat eer en wat lof
Salmen van myn dichten? hoe sal elck van mijn spreken!
Om dat’ck een loose hoer so fray heb uytgestreken:
Want heb’cker niet ontmomt door mijn scharpsinnicheyt
Dat meysjen daer hy so syn sin op hadt gheleyt?
Dan sonder sporrelingh van schande noch van schaden,
Alleen door het beleyt van mijn voorsichtich raden.
En dan het ander noch! myn dunckt, ick sech u, dat
Ick hor hier om oock loon te trecken van de Stadt.
Of men hoort myn om ’thooft te vlechten en te cieren
Met een schackeerde krans van roosen en lauwrieren,
Voornaamlyck om dat ick door myn versocht verstandt
Gelegenheyt so goet en sulcke middel vant,
Dat dese Jonghelingh mocht komen te bekennen,
Van wat natuur en aart de lichte vrouwe bennen:
Op dat hy sich daer na mach wachten, en dat hy
Met wacker opmerck let op al haer boevery:
Van boven zynse schoon, en ’tschijnt al vry wat jenters
Alst inder waarheyt is, want onder zyn’t maer slenters.
Maer krygen sy wat gelts van haer pol, van haer lief,
So tyen sy nae ’thuys hier van Gerrit den Dief,
En huuren daer een kleet, of lossent uyt de Lommert,
Of na de Schoyer, of daer ’tgoedtjen is bekommert
Hier by een juffrouw Lors, of by een gier’ghe Vreck:
Want selden zynse ryck, maer altyts vol gebreck:
Met dit geleende goet sy fijntjes haer op proncken,
Komter dan een snoeppert die half is beschoncken,
Soo schrijftmen twee voor een, dan gaetet daer heel grof,
Men licke-pot om strijt, het macher dan wel of.
Dan ismen daer heel duyts, dan gaetet op een sluycken,
Door huykevaaken snoodt met groote steene kruycken
En leere vlesschen van sesthien mingelen Wijn,
Van Wijn-koopers die (god wouws) be-eedicht zyn,
Die ick nochtans wel ken, maer ick selder niet noemen,
Hoewel der tolle-dief hem sulcx durft beroemen,
Daer komt dan een gerit allengsjens by in huys,
Van roffyaans, van bloets, en ander licht gespuys,
Van laag-loopers, speel-luy, van hoeren en van snoeren,
En sulck geselschap als die vuyle veren voeren,
Wien dat daer meest verteert, die is daer best ghesien,
So langh als ’tgeltje duurt; maer komtet te geschien
Dat yemant sich begeeft by eener onder ’tlaken,
Om (so gelijckmen seyt) wat meer kennis te maken,
En is de karel rijck, of is hy maer ghetrouwt,
De feeksche loopen selfs en brengen ’t ande schouwt.
Kijck sulcken en noch meer van dierghelijcke dinghen,
Die heeft hy moghen sien dat dag’lijx daer om ginghen,
’t Is wel een groot geluck voor dese Jongelingh,
Dat hy so buyten scha gesien heeft alle dingh:
Wat datter ommegaat int leven vande Snollen,
Die gulsich brassen als sy zyn by milde Pollen,
Sy schosse, sy brosse, sy slempen, dempen vry,
Sy slocken en slinden de soetste leckerny,
En vliegen ongeschickt en hongerich an ’t schocken,
En duwen duer de keel wel sulcke groote brocken.
Maar als sy zyn alleen, so sit dit arme volck
En braen en Raepje of een Uyen inde Kolck,
Of eten knof-lock, daar sy lelijcken af stincken,
En lyen haer dan wel met scharrebier te drincken:
Sy knab’len an een korst van oudt verschimmelt broot,
Of nemen de prol-pot met grutten op haer schoot;
Haar leven is wel slecht al achtet mennich groot:
Al waart al vol wellust, te swaerder valt haer doot.
Is dit de jonckheyt niet een Salicheyt en duecht
Dat sy die kennis so bekomen in haar juecht?
In haer bequamste tijdt om goedt en quaat te mercken,
En schouwen vlytich door haar schandelijcek wercken,
Die naderhandt met smaat, met armoet, en met pijn.
Beloonen al de gheen die daar met besich zyn.