Writsaart, Moyaal, Angniet.
Alsoo Reynier en ick te samen ginghen wand’ren
Na zynent, op dat ick van kleed’ren mocht verand’ren,
So gaat hy eerst in huys, en liet my staan voor duer;
En juyst so ’t wesen wouw, zyn Vader die was vuer
In de winckel besich om de lieden te gerijven;
En siet zyn Moeder stont en buurden met haar wijven,
So dat ick onbesien daar niet wel kon ingaan:
Terwijl ick op straat dus guwende bleef staan,
So sach ick d’eene vrient, en d’andre van myn kennis
Verby myn snuyven heen, ick vreesde voor een schennis;
Dies streefden ick myn best, al wat ick loopen mocht,
Die flouweele Burghwal langs tot ginder ande bocht
Na ’t Water-poortje toe: doen achter byde vesten,
Tot ande Bosjes-brugh, en hier en daar ten lesten,
So dat ick moe en mat, en t’eynde van men aam
Tot hier geloopen ben, vermits dat ick myn schaam
Dat my of Man oft Vrouw mocht komen dus te kennen,
Het welck myn achtbaarheyt niet luttel soude schennen.
Maar hola! wie zyn dit? ’t is Moyaal met haar meyt;
Wat sal ick doen? de Hane-voet is myn ghebreyt.
Wat pas ick oock op haar? ick kan my wel verweeren.
Moy. — Kom gae wy na hem toe: goeden dach vrouw met eeren.
Syt ghy het dienst-wijf niet, die eer datmen u joegh
Wech liept? Writs. — Och ja Jufvrou. Moy. — Wel is dat nu ghenoech?
Writs. — Och neent, lieve Jofvrouw, wilt ghy myn dit vergheven,
Ick salt warachtelijck niet meer doen van myn leven:
Vildtme, doen ick het weer. Moy. — Hoe quaam ’t dat ghy doch wech liep?
Hieldt ick u al te ruym of te kort onder swiep?
Writs. — Neen ghy. Moy. — wel waarom dan? Writs. — maar ic vloot haastelijcken
Uyt vrees, om dat ick docht, dat sy myn souw verklicken.
Moy. — Wat hebdy dan gedaan ? Writs. — Ick weet niet, niet en myt.
Moy. — Is dat dan niet met al, ghy schender als ghy zyt!
Ghy bedriegher, ghy fiel, is dat maar een kleynicheyt?
Datmen een goet mans kint ontset van haer reynichheyt?
En dat noch met ghewelt, foey! wat een gruw’lijck stick.
Writs. — Ick meenden dat sy was een Meyt ghelijck als ick.
Ang. — Een meyt ghelijck als ghy! o doot! wat houdt myn achter?
Dat ick u niet en vat in’t hayr? ghy vrouwe-krachter!
Ghy schelleum! ghy eer-dief! ghy boos-wicht in u huyt!
Ay siet: de guytery siet hem ten ooghen uyt.
Ja wel dese schavuyt komt hier noch met ons gecken:
Mocht ick begaan, ick souw de ooren hem of trecken.
Moy. — Hoe ist hier, sydy mal? gaat wech stracx an een sy.
Ang. — Om der galligert niet; ick ben soo goet als hy,
En vry wat beter oock als hy of syns gelijcken,
Krijgh ick op den Dam, ick salje so uytstrycken:
Datttet u huegen sal hóór ghy dat wel, rabbauwt?
Moy. — Gaat heen en doet u werck, hoe leyt dit wicht en snaeuwt?
’t Is langh genoech getwist, Angnietje laat dat dryven,
En staat wat achter of, laat my met hem hier blijven.
Voorwaar Writsert ghy hebt hier angerecht een daat,
Die oevel souw vergaan wistet de Magistraat:
Een dinghen sekers die u aansien sal vermind’ren,
Dat ghy te schande brenght de goede lien haar kind’ren:
Want dese schendery en boose Vrouwe-kracht
Sal seer ontsuyveren de eer van u gheslacht,
Met lachter en met smaat; oock sullen alle Vromen
U schuwen als de pest, en nimmer met u komen
In handeligh te teen: waarlijck het is een dingh
Dat gants niet voeghlijck is voor sulcken Jongelingh
Ghelijck ghy wesen wilt: ghy hebt my so warachtich,
Als ick hier levend sta, gemaackt so twijffelachtich,
Dat ick noch sin, noch wit, noch reden heb, noch raat
Om te besluyten tot verschooningh van dit quaat.
Kan de besinningh so schoon van een Mensch vervremen
’k Weet inder waarheyt niet wat dat ick voor sla nemen,
Myn sinnen zynt niet eens, maar kib’len met melkaar,
Den een die wil het een, den ander wil het aer
Ten opsicht vande Maacht, die ick voor dese mienden,
Eer sy was geschoffiert, te brengen an haar vrienden,
Om my te vord’ren met dit kostelijck present,
In haar geduurige jonst en vrientschap sonder ent.
Myn opset en myn hoop die zyn my my ontschoten.
Mits ghy uyt snoode lust haar Maachdom hebt ghenoten.
Writs. — Maar ick verhoope nu, en ’tvalt my schierlijck inne,
Dat tusschen u en my met onverwachte minne,
De hartjes onderlingh sal worden t’saam genaeyt
Met ontarnbare trouw en goe genegenheyt.
Het villicht dat dit stuck en lelijckheyt der saken
Een gront-vest en een boom van sulcken jonst sal maken
Als oyt beschreven is; ’t mooghlijck oock voorsien
Dat door dit quaet begin een grooter goedt sal schien
Moy. — Ghewis ick houwter voor, en wil oock vruntschap houwen.
Writs. — Doch siet, dit bid ick u, dat ghy maar wilt vertrouwen,
Dat ’t gheen hier is ghebeurt uyt quaat-doens luste niet
Maar door myn sinlijckheyt en liefden is gheschiet,
Mits d’onbedachte jueght en rypheyt my andreven.
Moy. — Voorseker ick ghelooft, dus wertet u vergeven
Met een goetwillich hart, en neemt oock an in’t soet,
’k Ben so onmenschelijck wreet, noch hart niet van gemoet,
(O Writsert!) noch so slecht oft weinich niet ervaren,
Of ’k weet wel wat voor kracht de stercke Min kan baren.
Writs. — Veel-waarde brave Vrouw ick sweert u op een nie,
Hoe ick u meerde hoor, hoe ick u liever sie.
Ang. — Myn Vrouwe, siet voor u, en wilt hem niet gelooven;
Hy heeft u lief, waarom? maar om u eer te rooven,
Gelijck hy Trijntje deed: ay spiegelt u an huer
Siet ick waarschuwje ncoh. Moy. — Ny snaversnel gaat duer.
Writs. — Al hadt ick om te doen gelegenheyt verwurven,
En wouw ick willen schoon, ick soudt niet dencken durven.
Ang. — Neen ick geloof u niet. Moy. — Swijght stille mach het myn
Writs. — Met alle nedricheyt so onderwerp ick myn
In u beschermingh en ick hoop u te beroeren
Tot medelyden, om myn saack so uyt te voeren,
Dat ick Katrijntje krijgh tot myn wettighe Vrouw,
En weygert ghy myn dit so sterf ick van rouw.
Moy. — Gaat met u Ouders dat eerst wijslijck overlegghen.
Writs. — Myn Vader salder niet met allen teghen segghen,
Alst maar een Dochter is van eerelijck gheslacht
En deuchd’lijk van ghemoet. Moy. — So ghy een luttel wacht,
Ghy sultet hooren van g’loofwaardighe getuyghen;
Haar Broeder haalt de Min, wiens Melck sy plach te suyghen
Doen sy een kindtjen was: dees sal u doen bescheyt
Van d’ouwders en van haar, met al d’omstandicheyt,
En hoe sy zyn ghedaalt hier van de aldervroomste.
Writs. — Ach ja ick ben te vreen te wachten tot haar koomste
Moy. — ’t Is wel soo raatsaam dat wy t’samen binnen gaen
Om haar te wachten daar, als hier op straat te staen.
Writs. — Myn harte joockt my seer met yverich verlanghen.
Ang. — Jofvrouw wildy in huys dien schender noch ontfanghen?
Moy. — Waarom niet? Ang. — Gelooft myn, so ghy’t doet, ghy bent geck.
Want hy sla u op nuw spelen een slimmer treck.
Moy. — Swygt, het! die klueter hier! Ang. — ’t Schijnt dat ghy weynig kennis
Draagt van zyn boevery en overgeven schennis.
Writs. — Ick sal geen quaet doen, lief! Ang. — Ick vertrouw u niet,quant,
Dan Molensteenen, en die naulyx op haer kant.
Writs. — Angniet bewaart myn selfs. Ang. — Dat sal ick my wel myen.
Moy. — Siet daar, haar broeder komt, gaet ghy nu wat ter syen.
Writs. — Ick ben verlegen, ach! ick bid u, gaen wy in.
Ay Goude Moy-aaltje! want ick ben niet van sin.
Noch ick en sal althans in geener wys begeeren,
Dat hy myn op de straat sal sien in dese kleeren.
Moy. — Wy zynder immers by: of hebdy noch wat schaamt?
Writs. — Dat ist. Ang. — Datist. ghy benter seker voor vernaamt:
Hoe duechd’lyck is die knecht, en hoe vroom van gedachten,
Die hem niet en ontsiet een Dochter te verkrachten?
Moy. — Treet in. Writs. — gaat voor, ick volgh. Moy. — Angnietje toeft wat, beyt,
Op dat ghy Fredrick en de Minne binnen leyt.