Ascagnes, Carponi, Leckerbeetje.
De glinsterige Son is onder’t water duyck,
En laat zijn plaats de Maan, die met haar swarte huyck,
Beschaduwt en bedeckt d’Ultermarine salen
Des Hemels, want ’t is nacht, waar in haar aasem halen
Het lastdragend’ gediert en ’t afgesloofde vee,
De Vogeltjens vermoeyt, ja selfs de menschen mee.
De heele werrelt rust: alleenlijck uytgenomen
Lucelle, die mijn wacht in dese uur te komen,
Om te voldoen mijn trouw met vruntschap ongeblust,
In ’t vrolijck Paradijs van ons vermaack en lust.
O onverlijckbaar uur van vreuchden en van vreden!
O geluckige nacht! o uur vol salicheden
Voor my! siet daar, de deur is open, doch met wil.
Nu ick sal binnen gaan bequamelijck en stil.
Ascagnes binnen. Lecker spreeckt.
O bloemer harten, foey! gans kruys ick mis mijn sinnen.
Waar bleef Ascagnes daar? o mijn! hy is daar binnen.
Gaat veugel daar gy gaat, je loopt selfs in u val,
Gelijck de muys. Hy is al daar hy sterven sal.
Ick sal in aller yl mijn meester wacker maken,
Dat hy dit spul eens siet, maar ’kmoet voor alle saken
Bedencken eerst een vondt en loose schallickheyt:
Want hy houwt dese twee in sulcken achtbaarheyt,
Dat hy het minste quaat van haar niet heeft te duchten,
En ’t wyl ick ’t hem vertel, so mochten sy ontvluchten.
Op, op, mijn meyster, op ter wapen, wapen, op.
Carpo. — Wel wat dolheden heeft den esel in zijn kop?
Wat rasery is dit, dat ghy my steurt in ’t slapen?
Lecker. — Ick sech niet anders Heer, als haast u toch ter wapen,
En rijst, en laat u rust, of ghy wert dese nacht
De allerarmste man van u geheel geslacht.
Want siet twee dieven zijn in u kantoor geklommen
By ’tsydelvenster in, en rooven u rijckdommen,
En die kleynodie en ’terf van Doktor Jan Baptist.
Carpo. — Wel wat? ist oock een droom? hoe? mijn heymlijcke kist,
Waar in ick heb geleyt mijn dierbaarste juweelen?
Fluck haalt mijn kortelas. Ick sal haar leeren steelen
Voor seker zijnt doo luy. Lec. — Ay maacktse niet vervaart.
Was ick as gy, ick sou gaan halen mijn slachswaart,
En die huysbrekers stracx met een scherm-slach afkloppen
Tien, twintig armen, en een veertich, vyftig koppen.
Gy souwt dan met een lust en met verwondren sien
Hoe dat dat lijtloos goet souw spartlen onder ien:
Die hoofdeloose guyts, hoe vreemt souwen die kijcken?
Carpo. — Maar Leckerbeetje hoort. gy moet my niet beswijcken.
Nu wacker als een man, siet dat ghy vroom u houdt,
Gaat toe, en vatse an, treet in Lec. — eerst, heer schout
Carpo. — Voort wijst my dan de wech. Leck. — Gy selt dat selfs wel klaren
Ick sal hier blyven staan en d’achtertocht bewaren.
Waar heen mijn Heer? houwt stil en luystert an de poort.
U dochter wordt verkracht, heb ick aars recht gehoort.