Lucelle met haer Spelline Margriet.
Margrietgen singt my eens mijn droevich truerich liedt
’Tgeen dat ick heb gemaackt gelijck ghy selfs wel siet,
Ick sing mijn droefheyt, ick verbly mijn in mijn klachten
Om te versoeten het verdrieten van mijn wachten:
Op de Wijse: O schoonste Persoonage, &c.
Lof Moeder vande Minne,
Met u geswind en schutterlijcke jongen,
Die mijn verneerde zinne
Wel eer met eer en achtbaarheyt ontfonge.
Ghy die ’tgemoet
Soo vrolijck voet,
En zalicht steets met vreuchden,
Kompt daalt hier bymen,
En leert my konstich rymen
Myn liefs deuchden.
O schoonheyt net besneden
Van leest, van schick, van swier, van stal, van standen
Van uytgelesen leden,
Van hooft, van hals, van heupen, en van handen.
Niet rang noch vet
Maar wel gheset.
Bevallich en behendich.
Doch grooter gaven
Syn in u ziel gegraven,
Noch inwendich.
Och wat volmaackte reden
De wyse mont met val en vlot ontslippen
Die met verstandelheden
Eerst zijn gekleynst door’t breyn en lieve lippen.
In sonderheyt
Met onderscheyt
En kennisse der dinghen,
Door dit opmercken,
Geen woorden noch geen wercken
Hem ontspringhen.
Sijn hooghe geest doorluchtich
Weet met de Pen te schildren en te schrijven:
Soo aardich en soo kluchtich,
Dat ons gemoet en sinne ’tsamen kijven,
Of ’tware sijn,
Of stoffeloos schijn
Voor onse geesten sweefde.
Hy maalt het vrijen,
Het rechten en het strijen,
Of het leefde.
Ick prijs Lief u manieren,
Ick roem in rijm van u hoochdragend wesen
Al wat ghy keunt versieren,
En wat ghy looft, het wert van mijn gepresen.
Ick lees en schrijf
Om tijt verdrijf.
Lust my te Reden-rijcken,
Ick soek in vele,
Maar hope dy ten deele
Te gelijcken.
Ghy die my plach te leeren
Het Goudt, gemijnt uyt ’tlichaam vander aarden,
Lof-hartich te ontbeeren,
En ’tsienlijck goet te achten na zijn waarden.
Maar boven al
In ’t aardsche dal
Het Hemelsche te wenschen:
Want sulck verkiesen
En baart geen swaar verliesen
Voor de menschen.
Wat baat my nu dit weten,
Mijn kloecke kunst, u leerelijcke Lessen,
Als ghy mijn wilt vergeten,
O Tovenaar van Joffers en Princessen!
Die mijn bekolt,
Ja rolt en solt
Besweert en keunt belesen,
Moogdy myn haten,
Of dus ellendich laten
In dit wesen?
Magr. — Beginnen , Gespeel, u aderen te rijsen?
Siet daer Ascagnes al gereet om u te wijsen
De grepen op de luyt? Wilje ick eens brem
En wenck hem hier by ons Luc. — Och neen, och ja, roept hem.
Magr. — Ascagnes, komt hoog ter kamer van Lucelle,
Haar luyt is wat ontsnaart, ghy moetse wat verstellen.
Lucelle. — Ascagnes sydy daar? Godt geeft u goeden dach,
Met al wat men een vrient ter weerelt wenschen mach.
Het schijnt ghy syt beswaart met sorgen, die ick achte
Dat van de liefste komt, die u misschien mach wachten.
Waar sydy doch altijt, dat m’u soo luttel siet?
Ascag. — Vergeeftet my, Jofvrou, ’kben so geluckich niet
Dat yemant my bemint: oock heb ick niet verkooren
Want ick denck dat mijn lief noch niet en is gebooren.
Lucelle. by haar selven — Ach suldy jonge maacht soo stout wel sijn van sin.
Dat ghy soo onbedocht verklaren soudt u min
Een slecht man? een vreemdeling? een gants onbekende?
Ick moet. Ach! ’tis gewelt, mijn raat is al ten ende.
Sy gaat by hem. Ist mooglijk Ascagne, dat ghy noch niet en vrijt
Daar ghy nu in de bloem van uwe jonckheyt zyt?
Ghy die soo wel gheschickt en aardich weet te leven,
’Tis vreemt dat ghy u niet tot minnen kunt begeven
Eenige groote Vrouw, of Joffer van de Stadt,
Die hier niet weynig zyn, waar saachdy, segt mijn, dat
Hem eenigh Edelman soo koel oyt heeft gehouwen,
Dat hy, gelijck als ghy, ’tgheselschap schouwt van Vrouwen?
Den Adel is voorwaar al heel van ander stof,
Sy sijnder liever by, ghy sijtter liever of.
Wie weet hoe dick dat sy versierde namen dichten
Als van gebuur, gevaar, speelnootje, en na-nichten?
Onder welck decksel dat de Hovelingen bly
Gebruycken onbenijdt haar soete vrijery.
Maar ghy treckt niet ter hant als een deel muffe boecken,
En wilt juyst op een prick der dingen gront opsoecken.
Laat voor de suffers grys het kibblen in schriftuur,
En vollicht ghy den loop van d’edele natuur.
Ascag. — Mijn vrouw, soo’ck immer kreech gedachte soo hoovaardich
Dat het om minnen docht, ick achte my niet waardich
Dat my van eenich vrouw yet goeds souw mogen schien.
Maar dat het soo geviel dat ick het quam te sien
Dat sy mijn jonst toedroech, het souw veel-licht geschieden
Dat ick wierde soo stout myn dienst an te bieden
Op hope of sy haar mocht komen eens te pas
In sulcke saken daar sy wist den noodich was.
Doch ’tmeestendeel waarom ick ’t hebbe laten drijven,
Dat was uyt vreese dat verachtert soude blijven
Den handel van u Heer u Vader. Die den loop
Der minnen wil voldoen, haalt niet veel over hoop,
Want veel die reuckeloos haar het selfd onderwonden,
Die hebben sich int lest qualijck geloont gevonden.
Daarom docht myn, Me-vrouw, ’tis beter stil gestaan,
Als arbeyt te vergeefs met kleynen danck gedaan.
Lucelle. — De vergelding bestaat in ’s gevers onderscheyden,
Die merckelijck let op ’spersoons waardicheyden.
Mijn dunckt het souw voorwaar wel zijn een lompe vrouw,
Die u minlijcke jonst afslaan of weygren souw.
En soo veel myn belangt, ick kender heden eenen
Die om u liefde lang en bitter heeft gequenen.
Ascag. — Boert vry, soo’t u belieft, want ick ben te gering,
Dat yemant minnen sou dees arme jongeling.
Genomen oft soo waar, soud’ ick niet mogen weten,
Waar dat dees Jofvrou woont? of hoe sy is geheten?
Lucelle. — Ascagnes sydy dom? kendy de maget niet?
Het is Lucelle selfs, de gene die ghy siet.
Ick bent helas! ick bent, ick bent die u beminne.
Ick bent die’t Nood-lot noyt gedoochden, dat mijn sinnen,
Noch dat mijn weecke breyn in ’t minsten was beroert
Met liefd of sinlijckheyt, maar ghy hebtse vervoert
Door u geswinde geest: en dat in sulcker voegen,
Dat cik u selve moet, hoewel met ongenoegen,
Verklaren al myn min en lieffelijcke pyn,
Die voor myn eygen hart geswegen hoort te syn.
Ascag. — Mevrouwe, ick en weet te dencken noch bemoeden,
Of ghy dit segt tot proef, of dat ghy’t doet ten goeden.
Maar immers houd ick my dobbelt geluckich, ach!
Indien ick maar u slaaf eeuwelijck wesen mach.
En denckt niet dat ick oyt belooning sal begeren,
Den Hemel sy mijn tuych, voor wien ick u besweren,
Dat ick my gants en al u eygen maak van nu,
Van nu tot in mijn doot, en voorts soo sweer ick u,
Ist dat het blint geluck mijn quade kans wil keeren,
Of soo ’t my mid’len sendt om u na wensch te eeren,
Ghy sult u dienaar sien ootmoedich en bereyt
Tot u dienst, na mijn macht, niet na u waardicheyt,
Want die is my te groot. Lucelle. — Lief u lust wel te spreken,
’Tis noodich, soo mijn dunckt, dat wy dit laten steken
Tot morgen voor de noen, op dese selfde tijt.
Wy sullen voorts te saam wat praten wijt en sijdt,
Vaart wel mijn lieve helft. Ascag. — Ghy oock, mijn welbehagen.
Lucelle. — Ach gaat, vertreckt mijn lief, Vader mach na u vragen.