Katryntje, Kackerlack, Koenraat
Wilt yemant het beloop der tijttelijcke saaken,
En haar beroerlijckheen, volkomelijck naamaaken?
Die vecht teghen zyn schim; doch lust hem maar een deel
Te sien ghetaeffereelt op een bereydt panneel,
Die wert hier stof en saak om Schilderen ghegeven,
An die veranderingh van myn rampsalich leven,
Door ’t drayen des Fortuyns haar suyssebollend wiel
Dat nimmer is vermoeyt, noch nimmer op een hiel.
De Stadt die met de glans haars Prinschen trost haar buuren,
Die met haar burghers bralt, maar met gheen steene muure,
Die Adel-rijcke plaats, ’t Hollandsche Hof, den Haagh!
Is myn heer Vaders stadt, daar ick de naam of draagh,
Daar saachdy allereerst, ellendigh Katrijne!
Het helder Hemels licht in u ghesicht verschijne.
Onghevaarlijck vier Jaer soo waardy vry van druck,
In weelden soet en sacht: maar ’t nijdighe gheluck
Dit alderbeste goedt afgunstich u mis-gunden,
En trock u met ghewelt van Vader, en van vrunden,
En bracht u een Maraan of Moorder inde handt
Die, zynde rijck ghebuyt, u voerden uyt het landt
Nae ’t prachtich Spangjen toe: daar sach ick veel Neer-landers
Van licht alloy, ick quam by verloopen Brabanders,
En bleef aldaar een tijdt van thien of twaelf Jaer,
Doch ick verwisselde van d’eene plaats op d’aar,
Tot myn schijn-vader my uyt boose schelmerije
Vervoerden over Zee, naat diefsche Barbarije,
Dat Roof-nest! ja de marckt van het ghestole goedt!
Daarmen nu dagelijcx een starcken handel doet
Van reyne koomenschap, daar sy niet an verliesen,
So gauw zyn haer Factoors, Doot-eters en Kommiesen,
Of yemandt die daer me sich wel behelpen kan,
Een smeerich Officy! daar kleeft te schendigh an.
Maar waarom praat ick nu niet meerder van ons varen?
Dewyl wy onder seyl en voor de Haven waren,
So koelt en went de windt, die ons int eerst was mee.
Daar komt een Oorlochs-boodt ghevlogen door de Zee,
En set een styve koers, en komt so fel ansnuyven,
Dat de baren met kracht op ’t schip anstucken stuyven.
Hy viel ons op het lyf, en leyden ons anboordt:
Och! wat gheschiede daer een schrickelycke Moordt!
Twas wonder om te sien, hoe dat die fraye Mannen
En al dat Krijghs-volck haar so klackeloos liet spannen
Van sulck gorle goy! van Jonges, en van Maats:
Dat oolyck krombient goedt zyn vinnige Soldaats!
De Spangiaerts konden dat niet eten noch niet kauwen
Dat sulck ghepuffel snoodt, van wespen en Rabbauwen
Haar rockjes trocken uit: en datter in het slaan
Met sulck schip en volck, soo veel weers was ghedaan.
Het most al over boordt wat zyn lyf niet kon koopenm,
En wie ’t rantsoen ob brocht, die lietmen naakt wech loopen.
De plunderinghe wert daar ande Kust ghebrocht,
De menschen en haar goedt zijn meestendeel verkocht,
En myn schijnvader oock, en ick quam doe in hande
Al vande Kapiteyn, die brochtmen hier te lande:
’t Is een ondraagh’lijck mensch, hovaardich, quaat en sot,
Waarmen my brenghen sal, dat weet de goede Godt.
Kackerl. — Gants lyde! wat verscheelt de eene mensch by d’ander?
D’een is een lompe loer, en d’ander die is schrander!
d’Een weet hem by de luy wel moytjes te doen voort,
En d’ander is een geck die weet niet hoe het hoort:
Dit schoot my inde sin, juyst als ick onder ander
Een van myn kennis sach, myn lantsman, en wtlander,
Die al zyn goedtje had verslampamt en versluympt,
En uyt onachtsaemheydt, verwaarloost en versuymt,
Ghelyck als ick, die ’t heb vertuyswuyst, en verspeelt,
Verhasardeert, versloert, verslemt, en verbourdeelt.
Ick sach hem an, hy stont en was beroydt en pover,
Ellendigh, jichtigh, kranck, en had noch om. noch over.
Wel Landsman (seyd ick,) hoe dus schamel en bedruckt?
Och! (sprack hy) al myn goedt is gants verongheluckt:
De vleyers die wel eer myn ware vrienden schenen,
Syn als myn mid’len nu verdreven en verdwenen,
Of isser yewers een, die scheert met my de geck,
Myn Maachschap schuwtmen, en aansien my met de neck.
Helaes! wat komt my op, de doot is al myn wenschen,
My, die verlaten ben van God en alle Menschen
Myn ooren wierden dol, myn tongh sprack seer verwoet:
Hebdy dan alle raadt verlooren met u goet?
Slaa-loose traghe mensch, ist so verre ghekomen
Dat u de wan-hoop heeft oock alle hoop benomen?
Dat is een oevelle saack, so bin g’er byster an,
Ick ben van stadt en staat u gildebroeder: een man
Die oock wel heb gheproeft verscheydenheyt in spoeden,
Van ruyme weelden, en ven schaarse Arremoede,
Nochtans was ick ghetroost, en heb my gants gheset
Nae ’t avontuur my dwongh, ’t was mager dan, of vet.
Anschouwt nu eens myn staat, en myn welvarentheden,
Van gladde lijf en leen, van propre nette kleden:
Ick had niet als ick quam, het was al door de keel,
Ick heb niet, en ick heb al evenwel noch veel:
Vermits my niets ghebreeckt (doe sprack hy) ach ick vreese!
Dat ick der Rijcken-geck en Taeffel-sot souw wesen.
Neen seyd’ ick weer daar op, ick heb een seek’re kunst
Daar ick my met gheneer, en krych een yders gunst:
Hier is een slach van volck die doch in alle punten
De meeste willen zyn met treflijck uyt te munten,
Hoe welse plomp en plat en boers zijn van ghestalt;
Dien blaes ick in het oor het geen hun best bevalt;
Dien prijs ick het verstant, en schoonheyt van Manieren,
En grootheyt van haar gheest, al moet ick het versieren:
Dien loven, loof ick oock, ist recht, onrecht of boos,
Haar oordeel acht ick hooch al waart gants rueckeloos;
Ick schick my nae den tydt en na haer sotte grillen,
Ick doe al wat zy doen, en wil al wat sy willen,
Ist met der harten niet ’t is altoos nae de schyn,
Dit doeter veel gheacht by groote Meesters zyn.
Koenr. — Waarachtigh dits een gheest in sondelinghe saken,
Want hy van malle luy weet dolle ly te maken.
Kackerl. — Al dus praatende, siet, so quam ick inde Hal:
Daer riepen de Vleyshouwers ghelijck van over al
Hy sick! hem sick! hou sick, myn Heer selje wat koopen?
Hier by! ouwe kennis je moet van men banck niet loopen,
Ick heb moy Kallef-vleys, Runt-vleys, Were-vleys, Schapevleys, hoort me Kaer!
Siet dats een Wieringer sock-lam, dats een Schaeger-schaep, dats een Lang-start vannnen Jaar.
Wel gaeje op een aer? gy seltet jou seper beklagen.
Doe quam myn Pieterje, en Wabbetje Gerrits vragen,
Heerschip! sel ick wat dragen? en ick liep uyt de Hal vangt geraes,
Op de Vuegel-marckt; daer kreten de wyven, hoort heit wat elenbaes
Schortje nou een exellenten Haes? of geerje nou gien reyne Kappoenen?
Wel Vennitje, wilje gien Knynen, gien Duyven, gien Hoenders, noch Kalkoenen,
Om inde Venesoenen te setten, te larderen, of te bra’en?
Van daar ben ick moytjes met hem op de Gaar-marckt egaen,
By ’tvolckje die daar voort-staen, met huer Biesten en nochteren Kalven,
Siet dats een Kruysschonckje, dats een Koocker-stickje, die voor Noos om vier en ein halven
En die Hals-knoock om dardalve stuiver: Wilje nou geen Pens, noch Koe-voet?
Gien nieren, gien Lever, gien middel-rift, gien hooft-vleys, noch het smaackt so soet!
Wilje gien warme Buelling, leverling, bloeling, pieperling hiel goet,
Soeckje slabberaen Jasper Goedbloet? ick kammen waar niet prysen
Wat hadje gaeren goe Heer, gesalyde Worsten, Verckens-jues of fyne Sausysen?
Nou niet, seyd ick, Giertje Gysen, en so kuyerde wy vast voort,
Verby de Speck-koopers, byde vreemde Vueghel-luy, die villen my anboort,
Hier ouwe Koopman hoort, wel so verby? dat mach niet door de bueghel,
Waer nae sieje? nae een overseesche Swaan, een Rotgans, of nae een Ent-vuegel?
Ick kreech vlus uyt de Kuegel een slee met Winders en Tayllingen siet,
Dat zyn Knobben, dat zyn Smienten, dat een Vogel die Hans hiet.
Dats een Pyl-start, ’teelste beesje dat by de lucht vlieght, sulcx heb icker noch by paeren
Wilje geen Kamper vuegels, al geplockt? neen seyd ick, die sie ick niet gaeren,
Se siender uyt soo smerich al haddese voor Kocx jonghen inde kombuys evaeren,
En al de aaren, die sin myn te paers en te groen, ’tis dat niet, seydy, gy hebt te vuel kuers,
Nou Moncksuer Kackerlack, gheeft nu een reys een vaen inde Graef van Muers,
By onse ouwe Kittebruers? nou niet sey’k, ick moet duese wech kiesen,
Doe ginge wy op Sinte Pieters Kerck-hof, ant kleyn Halletje by de Vriesen,
Ick macher niet an verliesen, sey Sieuken Sipkes van Fraanjer, soo waer ick leef,
De hielle bouwt om ien ryaal. Ick docht dat morsige goedt is duur enoch te geef.
Mit sietmen de Wortel-teef, Tryn Dubbeldin van Bunschooten,
Wat selje hebben Liesentje, Pynsternaeklen, Bietwort’len of Kroten?
Kyck dat hartjen is esloten, ick heb Warmisje en groen toekruytje daer by,
En Horense Wortelen, en Raepjes, se smaeken as emmer-appelen en Rysen-bry.
Doe gingen wy verby de Brouwery van’t Jerusalems kruys,
En juyst most ick bloemen, en ick liep onger de Varcke-sluys:
Daar sat Koren Jansz en vertrock van ’thuys en d’afcomst van Britten
Mit dat hy men sach, nam hy zyn naers insen arm, hy rees en lietme sitten,
Myn Lansman sach ditte, die ging vast pruetelen, en sprack:
’Tmoet een groot Monsuer wesen desen verschreven Kackerlack.
Doe verlienden ickse daer een quack van ouwe kousjes Jaergetijen,
Van ’teevangely van ’tspinrocken, van Waaren den Spookerijen
Die in hiel ouwe Tijen hier dickwils plegen te geschien.
De guesen moeten Duyveljagers wesen (seyd ick) want hy laetum nou niet sien.
Doe tegen wy op de bien, duer de Hal-steech, en onderwegen
So groeten ons al de Arrebeyers die ons quamen tegen.
Ick schickte myn baert te degen die myn schier inde mont quam,
En so stryke-baerdende, so quam ick in myn fasol op de middeldam:
Doe Lysbet Fokels my vernam, seyse: Koopman ick gheefje schier de granje
Kom koopt nu Krenten, Mangellen, Garsynen, en Aplen van Jeranje
En nuwe Karstengen, uyt Spanje, die ons volck lest hebben evrybuyt.
Doe quamen wy op de Vis-marckt, daer wast Pieter-Cely, dit uyt,
Emmerlock, hoor hier Kormuyt, komt hier me vaer: koopt een sootje,
Leest jou ga’ing uyt dit tobbetje en schietse in dit Vlootje,
Ick hebse noch wel een schootje grooter, komt hier! waer sinje Ot?
Haelt een net met vis, wt de korf of kaer by ’t vlodt,
Brengt doch gien wtschot, gaet heen mijn koorentje van achtien Jaren.
Al ree man (seyd hy) moer, ic selje dat wel opsen elvendartichst klaeren,
Ick verstaeme op die snaeren, also wel als onse buurman Klaes Os.
Y-bot, Hoeck-bot, dat blauwe Braet-spieringh, dat sin Melckbaersjes, en purmer-pos,
Kom heerschip, maackt me los, dats lustighe water-scheeps vis,
Datsen rootschilde-brasem, en een Korper die inden Ysel gevangen is,
Die muen-vooren dobbelt die mis? siet, datsen lecker gelt-snoeckje,
Hoor hier van Lijsbet Leffers, hoort hier wat, wel moer wat soeckje?
Mit snapten ic om ’t hoeckje, daer stonde die mossel-eters een hiel gerit
Hael mosselen, hael mosselen, Zeelantsche mosselen, varsch enne wit!
Watte varsche mosselen benne dit, ’t zijn mosselen as oesters seyden die kluyvers,
Daer quam onsw buurwijfs meyt, en haelden een emmer vol voor twee stuyvers.
Get hoe gluurden daer die snuyvers, na een tas van een parlde-pop,
Daer quamen die Dief-leyers, en maaktent daer byt huysje so ruym op,
D’ien gaf de meydt een schop, die een koontje, en d’ander een klaater
En wurpen de maeten, de matten, de paenders int waater,
Plom verlooren vande sluys.
Andere schortent onder haer arrem, en brochtent moytjes ’t huys,
O docht ick dit gehespuys, wie mienese nou wel datse binne?
Se souwe de dieve vangen, en laete de schaemel-luy een duytje winnen,
Wat selt volckje nou beginne, se hadde daer so moy voort edaen,
Ja docht ick in myn selfs, ’t is leelijck datse so op middel-straet staen.
Doe saegen wy de vis-slaghers de vis of-slaen, doe sach ick na de Zee-vis bancken.
Daer stonden de brandewijn-drinckers, en droncken ’t mutsjen om twee blancken,
Met riep Jannetje Vrancken, datsen stranckt-visje, datsen gul, dats schellevis!
Ick hebse met lever en kuyt, die soo varsch als een wronghel is,
Siet vryers hoe stijf datse is, s’is tangsjes ierst of eslaghen.
Dat sin meysjes met blancke borsjes, muegese jou niet behaghen?
Maer Aaltje van Schaghen, mijn koopwijf, die weesme gaet verby.
Doen tradden wy na de ael-wijven, daer ande drie vijseltjes sy,
By Griet Jan dicken, en Fy die soo ficks is op het vel te stroopen,
Daer wast hoor hier vrient, selje neb-ael, grof-ael, of fijn-ael koopen?
Soeckje puyt-ael, leb-ael, kat-ael, wilt niet veerder loopen, Ick heb vry wat keurs,
Doe gingen wy de waech neer, ’t water langs, over de koren-marckt nae de beurs,
Daer kregen wy so veel Bonsjours en Baeselmanis van de rijcke monseurs,
En soo veel goen dach van pelsers en schruers, dat hy bril sach, en ick mostmen omkieren,
Om Godswil Landtsman, seyd hy: Ghy mochtmen dat oock wel lieren,
Stracx begon hy myn te vieren en te eeren als een groot Kaddet,
Wel hoort hier seyd ick: en siet, dat ghy wel op myn woorden let:
Ghy moet pluym-strijcken, en schoon-praten en liefkoosen
De groote rijcke luy, al warent Goddeloosen,
En smeeren haer het zeem van Honich om de mondt,
Dit is een nutte kunst, die mijn verstandt eerst vondt,
Treet myn voetstappen na, so salt u gaen na wensche,
En maackt afgoden van de veel vermoghen Mensche.
Na dien ick dit gheslacht so aartich heb verweckt,
Soo heb ick oock ghedocht te voeren in de Seckt
Van myn eyghen naam, dats vande Kackerlackisten,
En waarom ick so wel niet als d’andre seck-tisten?
Want yder die nu is een weynich wel bespraackt,
Een sekt, of aanhangh na zyn fantasye maackt;
Mits nueswijs misverstant der menschen dart’le ooren
Meest altoos zyn belust om steets wat nieuws te hooren.
Maar ick verpraat myn tijdt, ick moet gaen doen myn last
En schencken haar de Maacht, en bidden haar de gast.
Hola! ’ksie Koenraat daar, de Dienaer van de vryer,
Die staat daar voor de deur, bedroeft, ach arme strijer!
Hy heeftet seecker slecht, daarom is hey beschruemt,
Hy sterreft schier van kouw, hy schijnt wel seer verkluemt,
Verkronckelt in zyn blaas, en knoffelt met zyn handen,
Al was hy om de Noort an die Way-gatsche stranden.
Syn Turf is hier te licht, ick moet met dese guyt
Wat alven, boerten, en haelen hem wat uyt.
Koenr. — O desen die meent hy heeftet al ghewonnen
Met zyn schenckagie, en ’tis noch nauw begonnen.
Kackerl. — Hout! dat ick niet te slecht op zyn steeghjes volck groet,
Maar als Grandisimo met vijf treen ande hoedt
Dus, een, twee, drie, vier, vijf, A la mode de Fransche
Moers volckje sal dit haast by Alterum Partum dansche.
Met Eerbiedighe dienst, die u hoocheyt verdient,
Wenscht Monsuer Kackelack zijn aldergrootste vrient
Koeraat gesontheyt toe, en voorspoet in zyn saaken:
Hoe staje so en kyckt, wat meuchdy hier toch maaken?
Koenr. — Ick sta stil, en recht op, en doe ter weerelt niet.
Kackerl. — Maar siet ghy hier niemant die ghy niet gaeren siet?
Koenr. — Ja, u. Kac. — dag gheloof ick, maar noch gheen and’re dinghen?
Hoe sie ick dan in u so veel veranderinghen?
Ick spuer dat u ghemoedt sich t’eenemaal ontset.
Koenr. — Ick sie niet dat myn deert, ontroert oft yet belet.
Kackerl. — Dit vuyltjen, wat dunckt u, en sal oock wel passen
Tot een Dienst-maasen, om de schotelen te wassen?
En wat ’t een, en wat aars? Koen. — ’tis een meyt als een kruyt,
Ja wel, s’is het waardich als een duyts broot een duyt,
Sy souwtje op een stil watertje wel of klaaren.
Kackerl. — Men souw’een sieke bruydt daer kunnen me bespaaren.
Koenr. — Och lieve vaar, dat is met u toch al ghedaen,
Kackerl. — Komt tot myn ouwerdom, het selje oock vergaan.
Hoe plech ick onse Trijn in lange gras te graeselen.
Koenr. — Nu, gis ick, ben jy al over ’t Pocken en ’t Maeselen,
En wat souw jy doch by een jongh Venus dier doen?
Kackerl. — Haast soo veel als ghy, laatje hartje gien sier doen;
Ick ben een ouwt Soldaat, myn alderbeste maatje!
Koenr. — Wil ick u wat seggen, Speciaal? u schort een praatje,
En ’t komt my niet te pas met u hier langh te staaen.
Kackerl. — Hoe na, sal jy yewers op de kittel-jacht gaan?
Koenr. — Daar en behoef ick u gheen bescheyt van te gheven.
Kackerl. — Souw dat dan d’eerste reys nu wesen van u leven?
Koenr. — Ick loop so niet als ghy! Kack. — Nochtans Koenraat ick gis
Dat gy al garen gaet daer wat te lacchen is.
Koenr. — Daar ben ick te vroom toe, te deeg’lijck, en t’oprecht.
Kackerl. — Ghy sult de kost wel krijghen, houtje maar wat slecht;
Kuendy maar wat bang sien, of na de mont wat spreken,
Ghelyck u, Meester, die de Meysjes kan bespreken,
Siet, door de aable kunst van zijn geswinde geest,
Want met een aardicheyt hy Weeuw en maacht beleest:
Wanneerder yemant sit en naydt, of ployt haar doeckje,
Hy vlijt hem neder tzeet, en haalt dan voort zyn boeckje
Van de Nigromancye, en doetje daer een les,
Die langher niet duert dan van een uyr vyf ses:
Al sit de Meyt en wringt om op ’tghemack te wesen;
Wat dunckje kan hy dan de Meysjes niet belesen?
En siet wat u belanght? ghy bent een zeer wijs knecht,
Ist dat ghy u verstant an dese kunst eens lecht,
Ick mien dat ghy u Baas haast over ’thooft sult leeren,
Want ghy sult dan de Droes beleesen en besweeren.
Koenr. — Gordt hoe ga gy daar me duer! Kack. — dat is so, dat blijckt.
Koenr. — Wil ickje segghen, wat myn dunckt dat ghy gelijckt?
Kackerl. — Wel wat doch? Koen. — een werelt so schoon en uytgelesen
Sydy, en ghy hebt al wat inde werelt mach wesen
Van schalckheyt, achterclap, en van pot-boevery,
Van haar, en van Italiaensche deuchnietery,
Ick loof niet anders, dan de man van u komst geweeten het
Die de Mensch aldereerst een kleene werelt geheeten het.
Hoe voerje daar we’er geest. Kackerl. — Wel, jy kuntet uyt legghen,
Swijgen best! wy kenne melkaar geen eer opsegghen.
Koenr. — Ja ghy hebt schaamt en eer te Kercken al gebracht.
Kackerl. — Ick gis dat ghy mijn, en meest al dit volckje slacht,
Die op een ander steets veeel schrollen en veel spreken,
En haalen telckens op ven ellick-eens ghebreken.
Nu dat is daer Koenraat, geeft doch Moy-ael een praat.
Bidt haer van uwent weghen datse mijn inlaat,
Want siet om mynent wil so begin ick te vresen,
Dattet mijn gaeren souw wel dreuts gheweyghert wesen.
Koenr. — Daar is een seeker Radt dat aller weghen drayt
Dat schielijck werpt om hoogh, die gantschlijck t’onder leyt,
En ’t smackt hem licht om laach die op haer macht hier trotse:
So salt oock gaan met u! o ghy doortrapt en schotse
Panlicker als ghy zijt! of ghy nu schoon de poort
Met u kleyn vingertjen, of’t alderminste woort
Kunt op’nen als ghy wilt, by daaghen en by nachten,
Ick sal nu van’t geluck nu oock mijn kans verwachten,
Dat toch by buerten gaat, en yder heeft zijn Tijdt.
Kackerl. — Secht my de waerheyt eens, en doet u dit gheen spijt
Dat voor u ooghen ghy dit dus moet sien gheschien?
Siet vrijer datsje veur! maer hebdy oock t’ontbien
Hier binnen in huys an Moy-ael, of an haer meysje?
Koenr. — Nu niet Kackerlack, Ja hoort hier? soentse een reysje.
Kackerl. — Dats garen edaen. Koenr. — Ick kant hem nu niet beletten,
Maer ’kwed ick eer yet langh hem sulcx sal ontsetten
En segghen: staeter nu buyten datje swiet,
So en wayt u de roock dan inde oogen niet,
Tis sulcken kabouter, o mijn! ’t is sulcken vrientje!
Hy belooft alle dingh, maer hy mienter niet ientje,
’Tis Jan allemans vrient, hy heeft ellick een lief
Soo langh hyer by is: zijn heerschip het een brief
Als de hielle Zuyer-Zee, mit een groote zegel
Ghelijck de Diemer-Meer, wat ick gun hem den egel
In zijn klapmuts. Wel hy! wie kijct daer gunts soo snel (tot het publiek)
Exce komplurius, scheele luy sien niet wel.
Aaris konincketutel stae gy so opje toonen?
Heer! wat het dat meysje twee bolle vette koonen,
Maar sinjer mee booren, soo isset gangs geen noot?
Kackel. wt. Wel hoe! benje mal? wel waerom worje root?
Siet hier! hier is hy weer, kijckt hoe gaet hy prijcken:
Had hy een beesem in zijn naers, hoe souw hy strijcken?
O mijn, hy is so blijt, dat hy hem schier wielt lacht.
Kackerl. — Wel borst sing’er noch? hoe nae, houje schilt wacht?
Of wil gy eens bespien wie dat hier al mach komen?
Oft vreest de vryer nu dat sy hem vande vromen
En stoute Kapiteyn sal werden nu ontleydt?
Koenr. — Wel hoe kundijt soo raen? wie heeftet u gheseyt?
Sulcken ding is het, je hebt seeckre quinck-slaghen:
Gaat heen gy licht-schuyt! gaat vry deur gy leghe waghen!
Achter sie ickje lest, gaet heen ghy rechte guyt!
Hoort hier! als ghy onder gaet soo blaest der kaers wt.
Het is een fray ghesel die elck toet inde ooren,
Writs. wt. Niet dat hem leet is, maar dat hem lief is te hooren.
Wel is dit Writsert niet? Jaat, ’t is ons jonckste soon!
Zijn vader hadt hem thans wel stricktelijck gheboon.
Dat hy de schipper die op Lissebon sou vaeren
Souw schicken in het schip de alderbeste waeren,
Eer dat de koude vorst met gront-ijs al het Y
Beschiet met schots op schots: waar door voorseker hy
Sou blijven van zijn reys met achterstal verstreken
Behalven dattet goedt sou vervriesen, ofte breeken
Wel wat ghebaar is dit? hy siet seeker wel woest
En kijckt nu hier, nu daar, hy heeftet dapper noest.