Frederyck de Broeder van ’t Haechsche Meysje.
Waarlijck hoe ick mijn meer bepeyns en wel versin
Dit gaan en komen heeft al veel bedenckens in.
Nochtans soo isser yet dat my ’t hart kan beroeren,
En doet mijn sinnen al een heftich oorloch voeren,
De leydtslie vande strijdt, die zijn voormaemlijck dees,
Ter eerder sy de hoop, ter anderer de vrees:
Want van Moyaal en kan my anders niet gheschieden
Als schaad’ en schand, en opspraack by de vrome lieden,
Die als sy ’t sullen sien, stracx vraghen en vermoen
Wat dat Frederijck heeft met dese hoer te doen?
Nochtans sack ickse noyt als dese reys verlede,
Als sy met haar meyt tot harent halen dede,
En nae dat ick daar quam, sy vant wel haast een saack
Om my te houden daar een wijltijds met der spraack.
Met schijn-heylich ghelaat soo heeft sy haar ghelaten
Ghelijck of sy met my yet sonders had te praten,
Van saaken van ghewicht: maar stracx docht ick, dat sy
Bemantelde met schijn van deucht haar boeverij,
Recht als my was geseyt, dat sulcke loose vrouwen
Die trecken bruycken om de Jonghmans an te houwen.
Sy schickt haar an’t buffet, verciert op zijn ghesienst,
En treckt my neffens haar, en biedt my alle dienst,
En socht soo middel en loose gheleghentheden
Om my te vraghen uyt met d’een en d’ander reden:
Int kort so vraaght sy myn met een te dubb’len gheest:
U Ouders Frederijck, zyn sy langh doot gheweest?
Ick noemden haer den tijdt, helaas! van haar verscheyden.
Voort vraecht sy na myn goedt, en meer omstandicheyden:
Hoe, waar myn Vaders Huys ghestaan had in den Haagh;
Ja duysent dingen meer, int lest doet sy een vraagh
Of ick gheen Suster, noch jongh zynd, had verlooren
Inden Troubel? en oft aan haar niet wast ghebooren
Waar an datmense mocht bekennen? en midtsdien
Of ickse kennen souw, als ickse quam te sien?
Waarom soo vraacht sy dit? hier staat my op te letten,
Misschien of dit de pry met valscheyt uyt gaet setten,
Om my te maken diets, dat sy myn Suster is,
De yewers is vervoert van eenighe lichtmis;
Doch so myn Suster leeft, door Godts krachtich bewaren,
So is sy oudt ontrendt haar ses of achtien Jaren.
Moyaal is wel so ouwt, of minder niet als ick,
Oock ken ick haar voorstel wel dooden schriftelick.
Sy heeft my we’er ontbo’on, dies ben ick onverduldich;
Ick sweert de dardemaal blijf ick de reys haar schuldich.
Houw sick houw! Angniet. — Wien is daar? Fred. — De gheen die ghy ontbiet.
Angniet. — Myn Jofvrouw is niet t’huys! Fred. — Ja wel, dcoht ick het niet?
Of hebdy t’saam bedocht om my eens te bedrieghen?
Angniet. — Ay lieve komt in huys, en hoort eens sonder lieghen;
Moyaal die bidt u, dat het u ghelief, myn Heer,
Te komen morgen eens, om harent wil hier we’er.
Fred. — ’k Heb anders wat te doen. Angniet. — Ay wilt toch so langh blijven
Tot dat sy weder comt. Fred. — Ick moet myn handel drijven,
Dus haaltse of ick ga. Angniet. — Blijft doch ick bidder om.
Fred. — Ick wil een Schellem zyn, soo’ck wacht of wederkom.
Angniet. — Meendij’t waarachtich Heer, ick sal u stracx doen leyden
Ter plaatse daar sy is. Fred. — Laat my niet langer beyden.
Angniet. — Klaartje Klonters, laat staan de schoot’len die gy wast,
Brenght dese fijn-man, daar ons Joffrouw is te gast.