Τ' εἶναι κι' αὐτὸ τὸ σῶμα μας, ποὺ ζῇ καὶ ἀποθνήσκει!...
ὀστᾶ, πλευραὶ καὶ τένοντες καὶ μῦς καὶ σωληνίσκοι,
καὶ νωτιαῖοι μυελοὶ μὲ μυελοὺς προμήκεις,
κι' ἀλλα τοιαῦτα πράγματα ἐκστάσεως καὶ φρίκης.
Ἕνα κεφάλι ἀπ' ἐμπρὸς καὶ ἀπ' ὀπίσω ράχη,
μιὰ μύτη μὲ πτερύγια καὶ κοίλωμα σχιστό,
κι' ἅμα σ' ἀρχίσῃ ἔξαφνα τὸ διαβολοσυνάχι
σοῦ λὲν «μὲ τῇς ὑγείαις σου» καὶ λὲς «εὐχαριστῶ».
Ἕνας λαιμός, ποὺ χωρατὰ καθόλου δὲν σηκόνει,
κἄτι σαγόνια, μάγουλα, καὶ γένεια καὶ μουστάκι,
καὶ κάτι μάτια μὲ φακούς, ποὺ τὰ στραβόν' ἡ σκόνη,
καὶ πᾶς στὸν Διαμαντόπουλο καὶ στὸν Ἀναγνωστάκη.
Κἄτι ποδάρια ἔπειτα μὲ γόνετα καὶ σκέλη
κι' ὅμως κανεὶς ἐλεύθερα δὲν πάει ὅπου θέλει,
καὶ δὺο ξεράδια στὰ καλὰ τῶν ἄλλων νὰ τἁπλώνῃς,
καὶ δάκτυλα γιὰ νὰ μετρᾷς καὶ γιὰ νὰ φασκελώνῃς.
Μιὰ γλῶσσα γιὰ νὰ λὲς καλὰ καὶ κλέη προηγούμενα,
γιὰ νὰ τσακίζῃ κόκκαλα κι' ἂν βάλῃ γλωσσοδέτη,
καὶ κἄτι δόντια, ποὺ πονοῦν εἰς τὰ καλὰ καθούμενα,
καὶ πηλαλεῖς στὸν Μπάμπανο καὶ εἰς τον Κασσαβέτη.
Ἀμυγδαλαῖ καὶ σταφυλαὶ καὶ σιελώδης ὕλη
κι' αὐτιὰ μὲ τύμπανα, λοβούς, κοχλίας δίχως κέρατα,
ποὺ μπαινοβγαίνουν εἰς αὐτὰ πεταλωμένοι ψύλλοι
καὶ μυίγαις κι' ἀλογόμυιγαις καὶ ἄλλα τέτοια τέρατα.
Φλέβες, ἱδρώς, ἐπιδερμίς, κι' ἀδένες ἕνα πλῆθος,
καὶ μικροβίων ὑπ' αὐτὰ μεγάλη εὐτοκία,
καὶ ἀρτηρίαι πάμπολλαι καὶ μιὰ καρδιὰ καὶ στῆθος,
ποὺ κάθε τόσο γίνεται βασάνων κατοικία.
Καὶ φλέβες ἀγωνίζονται μὲ τόσας ἀρτηρίας
περὶ τῆς διαθρέψεως καὶ τῆς κυκλοφορίας,
κι' ἀπάνω κάτ' ὁρμητικὸν τὸ αἷμα σου πηγαίνει,
χωρὶς ποσῶς νὰ ἐννοῇς μὲ τοῦτο τί συμβαίνει.
Νεφρά, σηκότια, κι' ἄντερα κι' ὑγρὰ πολλὰ καὶ σπλῆνες,
χυλός, χολή, καὶ πάγκρεας κι' ἐντερικοὶ σωλῆνες,
κι' ἕνα στομάχι ὡς εἶδος τι κυψέλης
γιὰ νὰ χωνεύῃ εὔκολα κι' ἐκεῖνα ποὺ δὲν θέλεις.
Τὰ ὄπισθέν μας σχήματος σφαιροειδοῦς τυμπάνου,
καὶ πᾶν ἐκ τούτου ἐκβληθὲν ἡ γῆ τἀπορροφᾷ,
κατόπιν δὲ τὸ ξανατρῷς ὑπὸ μορφὴν λαχάνου,
ἀνδράκλας, πράσσου, ρίγανης, κολοκυθοκορφᾶ.
Συστατικὰ πρὸς χώνευσιν καὶ κένωσιν ποικίλα,
καὶ τόσ' ἀγγεῖα στρογγυλά, τριχοειδῆ καὶ κοῖλα,
καὶ κἄτι ἄλλα πράγματα κι' ἀνωυμα καὶ κρύφια,
ποὺ σὰν τὰ βλέπῃς σοὔρχεται καὶ σκέψις καὶ κατήφεια.
Ἡ κύστις, πόνους φέρουσα ἐνίοτε δεινούς,
ἐκ ταύτης δὲ ποτίζεται τῶν Ἀθηνῶν ἡ χώρα,
καὶ τέλος πάντων ἡ ψυχὴ κι' ὁ παντοκράτωρ νοῦς,
μὲ τὸν ὁποῖον σκέπτομαι αὐτὰ ποὺ γράφω τώρα.