TΩPA που πεθαίνουν τα λουλούδια,
Τώρα που σωπαίνουν τα πουλιά,
Όνειρο πικρό περνάς στο νου μου,
Πεθαμένη αγάπη μου παλιά.
Έτσι μες στην πάχνη, σαν και τώρα
Μιας χινοπωριάτικης αυγής,
Είδα να σου ανοίγουνε κρεβάτι
Στην αραχνιασμένη μέσα γης.
Και την άλλη μέρα, σαν και τώρα,
Σαν εβγήκε ο ήλιος στα βουνά,
Βρήκε δίχως λούλουδα τη χώρα,
Δίχως χιλιδόνια την ερμιά.
Λες, πως συνοδειά σου αγαπημένη
Και στης μαύρης γης την αγκαλιά,
Πήρες απ’ τους κάμπους τα λουλούδια
Κι απ’ τα δάση μέσα τα πουλιά.