ΜAYPA κυλούν τα σύγνεφα στα ουράνια
Ποιοι μαύροι και στο νου μου στοχασμοί,
Αγάπη μου, σε φέρνουν πεθαμένη
Στα μάτια μου μπροστά για μια στιγμή;
Και βλέπω τα λουλούδια να μαδούνε
Γύρω στην ομορφιά σου τη χλωμή
Και βλέπω το στερνό χαμόγελό σου
Σε μια θαμπή του ήλιου απολαμπή.
Και λέω για σένα πώς στενάζει, οϊμένα,
Κι ο αγέρας γύρω στ’ άφυλλα κλαδιά
Και λέω για σένα πώς λαλούν θλιμμένα
Μες στ’ άβαθα του δάσου τα πουλιά.
Κι η μαύρη μου ψυχή που κλαίει κι εκείνη
Που κλαίει δίχως να ξέρει το γιατί,
Θαρρείς πως κλαίει κι αυτή τον πεθαμό σου
Και τη χαμένη αγάπη σου θρηνεί.