—XAPA σ’ εσένανε, γεροέλατε,
Είπε η αγράμπελη εκεί πέρα
Όπου πλεμένη στα κλωνάρια του
Ανθομαδούσε στον αγέρα.
Χαρά σ’ εσένανε, γεροέλατε,
Που αμάραντος αιώνια μένεις
Και ζωντανός κάθε χινόπωρον
Ωσάν εμένα δεν πεθαίνεις!
—Αχ, να ‘ξερες, ξανθούλ’ αγάπη μου,
Αχ, να ‘ξερες κρυφή χαρά μου,
Είπε κι ο έλατος στενάζοντας,
Πώς, σαν θωρώ στην αγκαλιά μου
Την ομορφιά σου να μαραίνεται
Και να μαδάει η γλυκιά σου χάρη
Ο πόνος σου σαράκι γένεται
Και τρώει το δόλιο μου κουφάρι!