44. Ha[c]a ri tok xtiquer rutzukic [c]axto[c], xahu vuk chi [t]ih,
xa[c]a oxlahuh chi [t]ih ti tzukbex ri, xa navipe rax [t]ol rax ru
vachah, rax hox, rax homet, xa [c]a ral chicop mez retal a[t]a ti[c]at
chuvach, xa [c]a hari chee holom ocox tiqui [c,]izbeh qui xiquin; maqui
na nim ru vach ti tzukbex richin ri chay abah oher, quecha xa[c]a xnimar
ruvach tzukbal re [c]axto[c], xa xnimar na ruvach cak ama[t]. [c]ate ok
xoc ri nimak ru vach, quecha oher tata mama, ri [t]a[t]avitz, [c]a nakah
ok [c]a que ul chiri Pantzic, Paraxone, Cimahihay, Paciba[t]ul, Pacavek
quehil.
Traducción
44. Entonces comenzaron también a adorar al Demonio. Cada séptimo y decimotercer día se le hacía ofrenda de resina fresca, y de ramas verdes recién cortadas y corteza nueva; y también de un gato, la imagen de la noche, que se quemaban delante de él. A esto se añadían espinas del árbol del jícaro, con las que se sacaban sangre de las orejas. Aún no habían comenzado el culto del gran ídolo del antiguo Chay Abah. Se dice que el culto del Demonio creció con el rostro de nuestra prosperidad. Después fueron erigidos los ídolos principales, como dijo antaño nuestro padre y antepasado Gagavitz, en el tiempo en que se acercaron a Pantzic, Paraxone, Cinahihay, Pacibaqul, Pacavek y Quehil.