Wróble i Kościół

Stał kędyś Kościół drewniany;

Tysiące Wróblów w nim swe gniazda miało,

Proboszczowi się zachciało,

Żeby był reparowany.

Strach około naszych ptaków,

Wypędzono nieboraków.

Jak wszystko było gotowo,

I swą robotę skończył ksiądz Pleban gorliwy,

Przyleciał rój świegotliwy

Szukać mieszkania na nowo.

Wszystkie dziury załatane,

Wróble nie miały gdzie siedzieć.

Powracając się stroskane,

Rzekły: radzibyśmy wiedzieć,

Ten gmach duży,

Na jaki teraz użytek służy?