Wożą gnój

Wożą gnój, wożą gnój,

Wożą w dobrej chwili:

Będą siali owies, jęczmień

I grule sadzili.

Co za woń! Wiosny woń

Szerzy się naokół,

Ryczy krowa i rży koń,

Człek chichoce, gdaczą kury,

Nad podwórzem tam u góry

Siwy krąży sokół.

Nasi pachołkowie

Sprawują się fajnie;

Otoczyli wieńcem wideł

Oborę i stajnię;

Grzebią w krowiem, końskiem łajnie,

Daj im Boże zdrowie!

Podgięły spódnice

Nasze dziewki hoże,

I, z grabiami w twardej dłoni,

Jedna drugą prawie goni

Przy pracy w oborze.

Radują się chłopcy,

Rośnie dusza w łonie,

Poty cieką im po twarzy,

W oczach ogień im się żarzy,

Rżą, jak młode konie:

„Umiesz, Marysieńko,

Obchodzić się z gnojem:

O, jakże-ż to będzie ładnie,

Gdy nam kiedyś tak wypadnie

Harować na swojem.

Wozić gnój, wozić gnój

Będziem w dobrej chwili,

Będziem siali jęczmień, owies

I grule sadzili.“

„Kasiu, Kasineczko!

Jak jest Bóg na niebie,

Nie miałem ci ja spokoju,

Kiedy pierwszy raz przy gnoju

Zobaczyłem ciebie.

Czekaj-że więc na mnie,

Jak ja czekam na cię:

Tak się dla nas życie utrze,

Że już jutro, lub pojutrze

Będziem w własnej chacie.

Postawim stajenkę,

Postawim obórkę,

Powieziemy gnój na rolę,

W płachcie będziem nieść pacholę

Synaczka, lub córkę.“

Wożą gnój, wożą gnój,

Chłopy i babule,

Będą siali jęczmień, owies,

Sadzić będą grule.

Wnet się zazieleni

Pole naokoło,

Z pod niebieskich swoich pował

Będzie Pan Bóg się radował,

Że ludziom wesoło.

Wożą gnój, wonny gnój,

Wożą w dobrej chwili,

Będą siali jęczmień, owies

I grule sadzili.