W nadzieję wiela mała nie opuszczaj (Biernat z Lublina, 1915)

Słowik, iż ten obyczaj ma,

siedząc w gaju, słodko śpiewa;

więc go krogulec ułapił,

bo tam w gaju z nim społem był.

Rzekł mu słowik: »Miły panie,

małe ze mnie masz śniadanie:

patrz sobie ptaka więtszego,

a mnie puść tako małego!«

Rzekł krogulec tymi słowy:

»Lepszyś ty mnie tu gotowy,

niźli ini, co latają,

chocia więcej mięsa mają.

Bo kto traci, co w ręku ma,

a niepewne rzeczy duma:

takiemuć zmysłu nie zstawa,

pewne za niepewne dawa.