Swietne damy,
Swiat was w ramy
Jeszcze w życiu,
W dobrém byciu
Wprawuie,
Szacuie
Tak wzięte,
Jak święte.
A śmierć ślepa
Jak szkulepa
Nic nie zważa,
Nie poważa;
Chimera!
Odziera;
Co złoto,
Jéy błoto.
Na fontaże,
Mars pokaże
Na fryzury,
Głodne szczury
Gotuie,
Pudruie
Siwizną,
Zgnilizną.
Umysł hardy
Na kokardy
Fatów spony,
Girydony
Tak szuby,
Jak czuby
Zwlekaią,
Zdzieraią.
W lot kapturki
Podrą szczurki
Tam bukiety,
I tupety;
Salopy,
Od ropy
Zbótwieią,
Struchleią.
Ey boginie,
Wszystko zginie!
Wasze imie
W krótkiéy stymie:
Śmierć strzyże,
I krzyże
Manele,
Rwie śmiele.
Darmo kanak zdobi głowy,
Gdy u kogo rozum sowy.
Przeważa
Nie zważa:
Zgnić grobie,
Ozdobie.
Gdzie testament, tamto lament,
Łzy toczą się na dyament:
Ach perło!
Jak berło
Śmierć zmiata,
Do kata.
W świata morzu okręt drogi
Z czubem zerwie wicher srogi;
Popłynie,
Ach zginie!
W łez rzeki,
Na wieki.
Rogów moda, iak wicina
Wiatrem dęta paięczyna
Skurczy się,
Pomści się
Śmierć nagle,
Na żagle.
Nic wam damy,
Złote lamy,
Bez urazy,
Ani gazy,
Mantele,
Manele
Nie dadzą,
Zawadzą.
O Dyanno! z ciebie mara
Czy poczwara, gdy czamara
Przybierze,
W ofierze
Much roiem,
Rop zdroiem,
Nic nie miło,
Gdy się zgniło:
Sztofy, tury
I purpury,
Wachlerze,
Trup cerze
Odmiata,
Do kata!
Nic po stroiu,
Człek wor gnoiu,
Pompę zbrzydzi,
Świat ohydzi.
Odrzuci,
Bo nuci,
Gazeta!
Waleta!
Śmierć nie modna,
Kiedy głodna
Na ząb bierze,
W cudnéy cerze
Z rumieńcem,
I wieńcem
Panienki,
W trunienki.