Żył na Podlasiu, przed wiekami
Jako tradycya niesie,
Jeż z jeżów sławnych, nad jeżami,
Skórę z ostremi miał kolcami
I jabłka zbierał w lesie.
Onego jeża raz posłano
Po drożdże na Wielkanoc,
Wielką mu na to flaszę dano,
I ruszył w drogę bardzo rano,
Gdyż miał powrócić na noc.
Dreptał przez łąki, lasy, łany,
Z tem pilnem poleceniem,
Ważności misyi swej oddany,
Wracał z drożdżami zadyszany,
Przed... Bożem Narodzeniem!
Lecz gdy już stanąć miał przed chatą,
Z kupionych drożdży kwartą.
Potknął się! flaszę stłukł pękatą,
I rzekł, bolejąc nad tą stratą:
„Co nagle dyabła warto“.