Szczęść Boże i Bóg zapłać (Jachowicz, 1924)

„Szczęść Boże!“ mówił panicz idąc koło żniwa,

I grzecznie zdjął czapeczkę przed gromadką hożą. —

„Bóg zapłać!“ tysiące wdzięcznych głosów się odzywa

„Rośń nam drogi paniczu pod opieką bożą.“

„Mateczko! — rzekło dziecię — jak ci ludzie mili!

„Tak mię słodko pobożnem słówkiem pozdrowili.“

„Prawda, aż miło słyszeć — odpowie mu matka —

„Grzecznyś był dla gromadki, dla ciebie gromadka.“