Poetósfera › La Biblioteca › Jan Kochanowski
Jan Kochanowski · Renacimiento
polaco
Srogie łańcuchy na swem sercu czuję,
Lecz to szczęściem szacuję,
Żem jest tak pięknem sidłem ułowiony.
Wesoło żywę w trosce położony,
A w tem swojem wzdychaniu
Mam roskosz przeciw ludzkiemu mniemaniu.
Oczy dziwnej piękności!
W których się wszytki najdują wdzięczności,
Kiedy ja waszem sidłem upleciony.
← Słodką jest niewolą miłość zacnej osobyTegoż małżonce (Kochanowski, 1803) →
ws-pl-sodkie-wiezy-miosci--jan-kochanowski-8e6f00Las obras de dominio público se reproducen íntegras, con atribución y en la ortografía de su impreso. ¿Ves una errata o conoces una fuente mejor? Escríbenos desde Sobre la casa.