Radziła wieś…

RADZIŁA WIEŚ…

Radziła wieś: „Nie rzucaj matki!“

A tyś rzuciła, poszła w świat.

Szukała matka parę lat

I nie znalazła. Płacząc, zmarła.

Przestały mówić i sąsiadki,

I wreszcie pamięć się zatarła.

Dom w pustce. Izby wiatr zakurza.

Pies powędrował gdzieś z podwórza.

W zwilczałym sadzie błędne owce

W dzień szczypią osty i żarnowce,

A w noc puszczyków smętny tren

Sąsiadom z powiek płoszy sen;

I ten barwinek twój krzyżowy

Na ślubny wianek dla twej głowy,

Łopiany zagłuszyły, szczaw;

Wysycha w gaju czysty staw,

Gdzieś ty nurzała pierś swą ongi;

Gaj smuci się, i ptak z połągi

Oddawna żaden już nie śpiewa —

I ptaki z tobą odleciały;

Żałobę z zielsk jar przywdział cały,

Zgarbiły się wierzbowe drzewa.

Już niema w jarze twej krynicy,

I ścieżkę, którą stopy młode

Deptały, biegnąc w jar po wodę,

Krze tarnin kryją i brusznicy.

Odeszłaś w świat po walce z trwogą

I wstydem… dokąd? w którą stronę?

Czyś na obczyźnie?… i do kogo

Przyrosły ręce twe toczone?

Ach, szepce mi me biedne serce,

Żeś ty w pałacach rozkosznicą —

I nie żal ci za swą świetlicą,

I że ten dom wasz w poniewierce.

Szczęśliwa bądź do śmierci, miła!

By nie obrzydły ci dostatki,

Byś nigdy Bogu nie bluźniła

I nie przeklęła własnej matki!