Poezje dawne

Poezje dawne

me, jak okwity,

na wstęgach drogi,

co była błędną, —

padły pod nogi...

i, choć oprawne

często w łzę — więdną.

A jam — w błękity

poleciał boże,

w lazurów szyby,

jak wiosną żóraw...

I serce złożę

w człowieczem słowie,

by kwitło, niby

ducha pąkowie —

z niebieskich muraw.