Pod lazurową strzechą (wiersz)

Boże! nie bluźnię,

aleś we mnie grzech

stworzył — jak kuźnię

pod gnuśnością strzech.

Od skier — nad ciałem

spłonął złudzeń dach...

Błękit ujrzałem

i zdjął mię Twój strach.

Gdy świat omamień

padł w zgliszcze i pył —

węgielny kamień

Twój został, bo był.

I oto Słowo

spożywam, jak chleb,

pod strzechą nową:

lazurem Twych nieb.

Pani Zofji Sawickiej

przypisuję.