O zazdrości (Kochanowski, 1803)

Ani przyiaciel, ani wielkość złota,

Ani uchowa złey przygody cnota.

Przeklęta zazdrość dziwnie się frasuie,

Kiedy u kogo co nad ludzi czuie.

Więc ieśli nie zie, tedy przed się szczeka,

A ustawicznie na twoie złe czeka.

To na nię fortel, nic nie czuć do siebie,

A wszytko mężnie wytrzymać w potrzebie.