O sercu (Gomulicki, 1901)

Niekiedy serce, oddawna zetlałe,

Długo po wierzchu kształt swój zwykły trzyma;

I zda się żywe i świeże i całe,

Dopóki się go probuje — oczyma.

Po takie serce nie sięgaj... Nierzadko

Trup bywa cały i w sto lat po stypie,

Kształty ma ludzkie, twarz zachował gładką;

Ale go ręką tknij — w proch się rozsypie!