Nad strumieniem

Gdy słońca połowa

Do błonia się chowa,

I promień tęskliwy

Ucieka już z niwy;

Usiadam w milczeniu

Przy moim strumieniu!

A nurcik co pluśnie

To zaraz i uśnie,

I jakby z krzyształu

Przemija pomału,

I płynie i płynie

Przed okiem mi ginie!

Poigraj nurciku

Na gładkim trawniku!

Tam daléj się zmącisz

Gdy w skałę potrącisz;

Przez różne przestworza

Zapłyniesz do morza!