Na historyą trojańską (Kochanowski, 1857)

Nie dopiero to wiedzą, że dobrze miłować;

Ważył się przedtem Parys przez morze żeglować

Dla nadobnej Heleny, którą jemu była

Za złote jabłko piękna Wenus namieniła.

Nie dbał, chocia pogonia miała bydź za niemi,

Choć miał tego przypłacić braty rodzonemi,

Nakoniec swym upadem i wszytkiego domu;

Smakowała mu miłość, niewiem jako komu.