I znowu: choćby mi literkę…

I ZNOWU: CHOĆBY MI LITERKĘ…

I znowu: choćby mi literkę

Przywiozła poczta z Ukrainy!

Za jakiś chyba wielki grzech

Bóg wygnał mnie w ten kraj pustynny

Na kary wieczną poniewierkę.

W swym wielkim gniewie Bóg mię żenie,

Lecz nie wiem — a i któż mi powie? —

Czem zgrzeszył piersi mojej dech,

Za jaką myśl się kajać głowie,

I jakie-m spełnił przewinienie?

O smuć się, serce me, w noc ciemną

Wspominkiem szarych dni w ojczyźnie,

I płacz, że dniom tym przyszedł kres…

I oto troski czas nademną:

Zapomniał brat mnie, siostry bliźnie.

Choć snuli ze mną nić żywota,

To tak rozeszli się, jak chmara;

Bez zbożnej rosy, próżni łez.

I oto mi w starości kara:

Osamotnienie, ból, zgryzota…

................