Do Woytka II (Kochanowski, 1803)

I owszem miły Woytku, ziednay się z tą panią,

Niech nie woła za tobą, ani też ty za nią;

Chwalę cię, że tam w sercu niechcesz nic zostawić,

Ale zaraz przyiaźni skutkiem chcesz poprawić,

Idź co rychley, boć wieczor, a tego iednania,

Ile po rzeczy baczę, będzie do świtania.