Do pana z Tarnowa, kasztelana Sędomierskiego

Nie wiem, co mi się stało, mój hrabia, u ciebie,

Tyś mi sam tylko wlazł w łeb, jam zapomniał siebie.

Nie trunek ci to sprawił, ale twoja cnota,

U której droższa dobroć, niż gromada złota.

Lecz masz-li we mnie trunkiem dobroci dobywać, 5

Nie każ-że mi u siebie tylko raz w rok bywać,

Boć mi przydzie przed czasem ujźrzeć się z świętemi:

Będę-li się tak pisał z obyczajmi swemi.