Jeden grzech, setnych bied świata, jest przyczyną!
Patrz Czytelniku: jak zwielką dusz ruiną!
Atrament żaden na karcie nie wyrazi.
Nie opisze, jak złość grzechowa nas kazi.
O grzechów złości pisząc, pióro tępieje
Na jednę wzmiankę, serce, z ręką martwieje
Umierać, a nie życie ciągnąć potrzeba,
Feralną, widząc w grzechu, Postać Ereba!
Raróg, straszydło grzech, i plemię piekielne
Jaszczur, Jaszczurka, tym sroższa że subtelne
Monstrum, Padalec, w Płaszczyk dobra uwity
Je, gryzie, rani, robak sumienia skryty,
Nocą i we dnie, w domu, tak też w gościnie
Katuje, szarpie nie da w wesołej minie
Jadła, napoju użyć przy balach, godach,
Ej! nie przebaczy, by w największych wygodach.
Wędrowny kompan, nigdy cię nie odbieży.
Jedzie, i płynie, z tobą siedzi, i leży.
Choćbyś onego myślił alienować,
Zelżyć, znieważyć, lub ściśle sekwestrować
Wiernie trzyma się. Jedna mu straszna skrucha,
Oczu łzy, na słów Boskich ciekawość ucha.
Jemu trucizną, spowiedź pokorna, odważna
Trudów, i krzyżów, dla Boga, chęć poważna.
Wraz ginie, niknie z serc, z myśli jak kamfora
Jak cien, od słońca, ponury zmrok wieczora.
Serca kołatać, wraz przestało, turbować,
Idzie precz, ani śmie nas więcej weksować.
Każdyż z nas grzechem nad wszytko, niech się brzydzi,
Mając w pomocy Boga, niech złość ohydzi.