Deszczyk (1915)

»Mamo«, rzeklrzekł Staś, »deszczyk rosi,

poplami kapelusz Zosi.

Jakże niepotrzebnie pada!«

Tu Matka dziecku wykłada:

»Że deszczyk drogi dar Nieba,

bez niego nie będzie chleba.

On skwar słońca ułagadza,

zieloną trawkę rozradza,

wszystko rzeźwi, wszystko krzepi,

kwiatek, drzewko rośnie lepiej:

bo Bóg wszystkim mądrze włada«.

»O, kiedy tak, to niech pada!«