Dąb umierający (Jachowicz, 1916)

— Sto lat przeżyłem na tej pięknej ziemi,

Rosły drzewa i nikły przed oczyma memi.

Widziałem wkoło kwiaty, znowu śniegi, lody,

Przetrwałem burze, przeżyłem pogody, —

Mówił dąb konający. Na to rzecze kwiatek:

— Prawda, że pięknych doczekałeś latek,

Lecz którem się też cieszysz najbardziej wspomnieniem?

Tem, gdy ludzi strudzonych osłaniałem cieniem.