Czemuż ją kocham?

Czemuż ją kocham? — od tylu lat,

Odkąd mój spokój oddałem jéj —

Ni jedno słówko, ni jeden kwiat

Nie uwieńczyły miłości méj. —

Nie odpłaciła się, choćby łzą —

I czemuż jeszcze kocham ją? —

Dziś mi mówiono: wkrótce jéj ślub,

I cóż z miłości twéj będzie, cóż? —

Widziałem tego, co u jéj stóp

Klęczał i mówił: ty moją już. —

Kładł jéj na palec obrączkę swą —

Widziałem to — i kocham ją. —

Ani mi zazdrość nie pali krwi,

Ani chcę od niéj względów, ni łask:

Tylko w nią patrzeć, jak dziecko w blask,

Czuję, że dobrze byłoby mi. —

Lecz twarz odemnie odwraca swą —

I czemuż jeszcze kocham ją? —

Bo młodość moja i miłość ta

Zrosły się w sercu, jak z liściem liść;

Więc albo serce wyrzucić trza,

Lub z tą miłością do grobu iść.

Ona tak chłodna — i ludzie drwią —

Ja niedbam nic — i kocham ją. —

1865.