Hausten er komen, Blomarne folna,
Raunarne raudna og Bjørkerna gulna,
Bladi dei losna og falla fraa Grein,
fjuka med Vind yver Moar og Stein,
ja dei fjuka.
So mina Voner og skifta og gleppa,
losna fraa Roti i Hjartat og sleppa.
Ljos verd til Myrkr, det fasta verd laust,
Vonerna fjuka som Vinden um Haust,
ja dei fjuka.
Men sjaa uppaa Greini, der Bladet var
der siter ein ørliten Kumar kvar.
Naar Vaaren kjem, or det litla Fjom
det renner daa baade Blad og Blom.
Og djupt i mitt Hjarta, um Vonerna glatt,
der sat daa eit litet Eiende att.
Det rann med dei fagraste Blomar og Blad.
I Trui det heve sin rotfaste Stad.
.mw-parser-output .wst-size-block{line-height:1.4}.mw-parser-output .wst-xx-smaller{font-size:58%}.mw-parser-output .wst-x-smaller{font-size:69%}.mw-parser-output .wst-smaller{font-size:83%}.mw-parser-output .wst-fine{line-height:1.4;font-size:92%}.mw-parser-output .wst-m-larger{font-size:110%}.mw-parser-output .wst-larger{font-size:120%}.mw-parser-output .wst-x-larger{font-size:144%}.mw-parser-output .wst-xx-larger{font-size:182%}.mw-parser-output .wst-xxx-larger{font-size:207%}.mw-parser-output .wst-xxxx-larger{font-size:249%}Henrik Krohn. (Or „Smaakvæde“).