Langt fram i ein Dal millom skogklædda Lider
eg reikade eingong ved Sumartider.
Som Fiskar eg foor med den syngjande Elv,
som strøymer so fljott fram med lauvfulla Kvelv
av Bjørki og Heggen og Ospi, som skjelv
av Fysna i Sumarvinden.
Ja ofta det endaa kjem meg i Minne,
daa fyrste Gongen eg reikad’ her inne.
Eg gjekk og bisnade fegen og fjaag,
eg tykte at aldri eg vænare saag
en skiftande Dalen, som framfyr meg laag
i skinande Sumarsbunad.
Med Elvi eg foor i dei svalande Guster,
no yver ei Glenna og no gjenom Ruster.
Daa braadlegt eg kom ut or grønklædda Tjeld,
og der i ei fraudig og blømande Dæld
laag ørlitla Stova i smilande Sæld
inn under tvo hangande Bjørkjer.
Paa Taket voks Blomar paa grønaste Svorden,
og fredleg steig Røyken upp gjenom Ljoren.
Kring Stova laag rigande Aakrar, men smaa;
meir lokkande Bustad eg aldri fekk sjaa.
Men Haukareid det var Namnet uppaa
den fredlege Husmannsplassen.
Det kom som ein Lokk fraa det upplatna Glaset,
og eg lagde Reidskapen fraa meg i Graset.
Ein Gamling stod ute og kløyvde paa Ved:
eg helsad’, han sende meg atter „Guds Fred!
Gakk inn og sjaa du fær setja deg ned
og kvila i smaalaatna Stova.“
Ja Stova var liti, som Gamlingen hyste,
men framifraa Hygge av allting det lyste.
Med Eine var straadd’ baade Stova og Skot
og reinslegt det var i det ringaste Kot.
Paa Veggjom det ogso var kritat med Krot
paa vanlege gamle Maaten.
I Gruva hekk litla Gryta paa Elden,
og blenkjande Linet skein fram under Felden.
Ved Sengjar-Stokken sat Katten og mol,
men attved sat paa ein Grindarstol
ei Kona og trødde sitt Rokkehjol
og hullad’ til surrande Laaten.
I blaamaalad Skaap stod det Blomar av Heggen,
og rirskjefte Knivar i Rekkja paa Veggen.
Men burt paa ein liten Kraahjell eg saag,
at Bibel og Postil og Kingo det laag,
og Bunyans Pilegrimsferd var der og
i Lag med Saga hans Snorre.
Og Hjonet, som budde paa smaafengne Garden,
strakst fagnade vinlegt den framande Karen.
Ho Mor heite Anna, og Torarin han,
og inne hjaa deim den Freden eg fann,
som sæl kann gjera den laagaste Mann
i trongaste Husmannsstova.
Fraa denne Dagen so jamlegt eg maatte
paa nytt vitja Hjonet, som Rotstova aatte.
Naar Uro og Dagstrævet gjorde meg leid,
aat fredlega Stova paa Haukareid
eg lengtande lagde mi Gongeleid
fram etter den syngjande Elvi.
.mw-parser-output .wst-size-block{line-height:1.4}.mw-parser-output .wst-xx-smaller{font-size:58%}.mw-parser-output .wst-x-smaller{font-size:69%}.mw-parser-output .wst-smaller{font-size:83%}.mw-parser-output .wst-fine{line-height:1.4;font-size:92%}.mw-parser-output .wst-m-larger{font-size:110%}.mw-parser-output .wst-larger{font-size:120%}.mw-parser-output .wst-x-larger{font-size:144%}.mw-parser-output .wst-xx-larger{font-size:182%}.mw-parser-output .wst-xxx-larger{font-size:207%}.mw-parser-output .wst-xxxx-larger{font-size:249%}Henrik Krohn.