EGo sum illa terrarum religiosissima
Aegyptus; quae, cum non habeo, facio Deos.
Crocodilon adoro. Osyrin deveneror bovem,
Praeterea porrum; numen est mihi et Allium.
Contenta Deo paupere; ne solum gemmei
Argenteique colantur. Nam quem pauperes
DEUM rogarent, si omnes Dii essent aurei?
Nunc auro qui indigent, habere in hortulis
Lararium possunt, ubi illis ALLIUM,
Porrumque, atque novi Dii nascuntur quotidie.
Sed an video Idololatriam? ut male graditur?
Ubi aegre est tibi, soror? ID. Undique, soror, et undique:
Pereunt mihi Dii mei quotidie. AEG. Id ne dole.
Nam et quotidie tibi renascuntur. Maximus
Ceparum et Alliorum mihi proventus est.
Satis inde adhuc nobis Deorum erit. IDOL. Satis
Quidem esset, ni tot Christiani essent. Ii
Viden' ut me elumbem reddidere? aegre meis
Pedibus insisto. Hoc scipione fulcior;
Modico si impellar, nulla cum spe concidi.
AEG. Non plane concides. Iam ego tuis calcibus
Dabo Christianos subiices, IDOL. Nihil efficis.
AEG. Ego nil? efficient Caesarum minaciae.
IDOL. Serae nempe illae. AEG. Seriae imo. Iam mihi
Fama tulit, passim illorum edictionibus
Omnes vexari. IDOL. At quantulum hoc est, si interim
Apud nos certe floreant? AEG. Prout ominor.
Diu haud florebunt. Sed tu quo ibas? ID. Patria
Profugere cogitabam, et Nilo excedere.
AEG. Facinus funestum! quid subegit? IDOL. Vivere
Cum Christianis ego, nec si possim volo,
Nec possum, si velim. AEG. Non vives. Ceterum
Mane; illi aut esse Christiani, aut vivere
Mox desinent: scio hoc parari. Hac tu interim
Me sequere; post paullo redibis laetior.