Ἔσχιζον ὡραίαν πεύκην γεωργοὶ ξελοτομοῦντες
καὶ τὴν ἔσχιζον εὐκόλως σφῆνας ἐξ αὐτῆς ποιοῦντες,
καὶ ἡ πεύκη τότε εἶπε,
«τρισμεγίστη ψυχῆς λύπη!
πρὸς τὸν πέλεκυν δὲν τρέφω τόσην ἔξαψιν θυμοῦ
ὅσην πρὸς τοὺς γεννηθέντας αὐτοὺς σφῆνας ἀπ' ἐμοῦ».
Ἐπιμύθιον.
Ἡ Ἑλλὰς τοιαῦτα λέγει πρὸς τοὺς παῖδας Ἕλληνάς της
«ἂν ὡς λέγετε τιτρώσκῃ ἐμὲ τόσον ὁ δυνάστης,
κατ' αὐτοῦ ὁργὴν δὲν ἔχω, ὅσην κατὰ τῶν υἱῶν μου,
οἵτινες οἱ τόσοι σφῆνας γίνεσθε τῶν συμφορῶν μου.