Σήμερον εἰς τὴν Φρυγίαν τὴν πατρίδα τοῦ Αἰσώπου,
καὶ εἰς τὴν Λυδίαν, ὅπου
καὶ αὐτὸν ἐφιλοξένει καὶ τὸν Σόλωνα ὁ Κροῖσος,
καὶ εἰς τὰ πελάγη, ὅπου ἡ τοῦ Ἱπποκράτους νῆσος
πολλοὶ ἔχοντες τὴν πλάνην καὶ τὸν δόλον ὀπαδοὺς
περιτρέχουσιν εἰσέτι τῶν χωρίων τὰς ὸδοὺς
κράζοντες καθὼς τὸ πάλαι «καλὸς εἶμαι ἰατρός.»
Βάτραχος ὠχρὸς τὴν ὄψι καὶ τὰ ἔξω του οἰκτρὸς
ἀπεφάσισε κ' ἐκεῖνος «ἰατρὸς καλὸς» νὰ κράζῃ·
«καὶ τὸ βότανον τῶν ὅλων παθῶν ἔχω νὰ φωνάζῃ
τὸ ἐξακουστὸν εἰς ὅλας τῆς Ἀνατολῆς τὰς χώρας,
τοῦ ὑδρώπηκος τῆς λέπρας καὶ τῆς λώβας καὶ τῆς ψώρας
κ' ἐνταυτῷ τῆς εὐλογίας κ' ἐνταυτῷ τῆς κιτρινάδας
κ' ἐνταυτῷ τῆς κοκκινάδας·»
καὶ βρεκὲ κεκὲξ νὰ ψάλῃ καὶ κοὰξ κοὰξ κοάξ!
Κάρναξ ἰατρὲ γελοῖε!ἰατρὲ τυφλὲ καὶ βλάξ·
κάρναξ· ἔκραξεν ἀλώπηξ τῶν τριγύρω χωραφίων
ὡς χροιάν σου ἔχεις ὅλην τὴν χροιὰν τῶν θειαφίων
καὶ τὴν κιτρινάδαν λέγεις ὅτι ἄλλων θεραυπεύεις!
τὴν αἰσχράν σου κιτρινάδα πρώτην πῶς δὲν ἰατρεύεις;
Βότανον ὑδρωπηκίας μετὰ τόσων πωλεῖς κρότων!
Πῶς βρεκὲ κεκέξ! δὲν κόπτεις τὸν ὑδρώπηκά σου πρῶτον;
Εἰς σὲ λέγω ἐξοχότης!
εἰς τὸν σκώληκα ὅ,τ' εἶπα·
ἦταν ὅλος ἀσημότης
καὶ τὸν ἔκρυπτεν ἡ τρύπα·
ἰατρὸς ἐπροκηρύχθη
αἰφνιδίως τῶν χωλῶν
κ' εἰς τὰς πόλεις ἀνεδείχθη
φάρμακα κι' αὐτὸς πωλῶν·
«τοὺς χολοὺς πῶς θεραυπεύεις,
ἀφοῦ εἰς τὴν γῆν κολλῶν
ἔκραξα δὲν ἰατρεύεις
σὲ τὸν πρῶτον τῶν χολῶν;»
Ἐπιμύθιον.
Ὁ ἐπαγγελόμενός τι, πίστιν ἂν ζητῇ νὰ χαίρῃ,
πειστικὰς αὐτοῦ ἐνδείξεις πρέπ' εἰς ἕκαστον νὰ φέρῃ.