Εἰς καλὸν χωρίδιον
ὄνος εἰκονίδιον
ἔφερε 'ς τὸν ὦμόν του·
κι' ὅταν εἰς τὸν δρόμον του
ἄλλοι προσηκόνοντο,
ἄλλοι ἐσταυρόνοντο,
ὑπερηφανεύετο
καὶ οὐροχαϊδεύετο·
ἔλεγε καυχώμενος
ἔλεγ' ἀγαλλώμενος
«πόσα προσκυνίσματα!
ποῖα γονατίσματα!
ἐμὲ ὅλοι σέβονται
καὶ μὲ προπορεύονται!
Εἶδαν τὴν ἀξία μου
κ' ἦλθαν εἰς λατρείαν μου.»
Καὶ τ' αὐτιά του τάνυζε
πήδαε ὠγγάνιζε
πλὴν τὸν ὀνηλάτην του
εἶδεν εἰς τὴν πλάτην του,
ὅστις τὸν ἀντάμειψε
καὶ τοῦ ταῖς πασάλειψε
τρέμων μὴ 'ς τὸ σκόνισμα
πέσῃ τὸ εἰκόνισμα,
καὶ ὡς ἐπιφώνημα,
κράζων «κάθου φρόνημα·
ὄνε! μὴν τρελαίνεσαι!
καὶ θεὸς δὲν γένεσαι.»
Ἐπιμύθιον.
Ἱεράρχην παριστάνει ἀνυπόληπτον ὁ μῦθος
ὅστις τὰς πρὸς τὸν Θεὸν
εὐλαβείας τῶν λαῶν
ἀποδίδ' εἰς τὸ βαθμόν του καὶ εἰς ἑαυτὸν συνήθως.