Какъ по садику, садику,
Па зелёнаму винаграднику,
Тамъ ходила, пагуливала
Маладая баярыня,
Што Авдотья Михаловна;
Она будила, побуживала
Сваво друга милова,
Что Ивана Сергѣича:
„Ты устань, праснись,
Ты устань, прабудись!
Да гдѣ жъ нашъ зеленай садъ
Съ калинай съ малиною?“
— Не тужи, мая умная,
Не тужи, мая разумная;
Заведемъ мы зелёнай садъ
Съ калинай съ малиною,
Съ чернай ягодой — смародиною.