Zmrokiem (1874)

ZMROKIEM
(Z HALSZKI KRASNOHORSKIEJ).

Zniknął dzionek w gór osłonie,

Rosa pada na stokrocie;

Patrz! na niebie złote dłonie,

Rozsiewają gwiazdek krocie!

Spokój w niebie — — Bol, tęsknotę,

Sen w ramiona swe oplata;

Nić miłości ręce złote,

Dla całego przędą świata.

I nikt ciszy tej nie zmąca:

Raj — po ziemskiej śnim katuszy!

Słyszysz, jak dłoń Boża trąca,

O napięte struny duszy!